100. Yıl'da oynadığımız Dexia Namur serisinin üçüncü maçı.İlk maçı İstanbul'da kazanmışız; ikinci maç çok gergin geçmiş ve kaybetmişiz. Maç sırasında Namur'un hocası Cappie'nin üzerine yürümüş. Bu işler duyulur da durmak olur mu?
Bir manken bacağı kaptığımız gibi maçtayız.
Maç boyunca Namur'un coachuna "Sana girsin" diye seslendik, gülümsemekle yetindi. Baktık, olacak gibi değil, hediyeyi geri çevirmek gibi münasebetsiz bir iş yapacak; maçtan sonra sahaya atlayıp bizzat teslim edeyim dedim. Kabul etmedi ama çok güler yüzlüydü kerata.
- Bu ne?
- Bizden hediye. Cappie'nin bacağı.
- Ne yapacağım bunu?
- Baktıkça bizi hatırlarsın.
- Sizi hatırlamak için buna ihtiyacım yok. Muhteşemdiniz.
Çakal...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder