Bagimlilik raddesinde oyunlar klasmaninda CM'yi kimse gecemez benim nazarimda. Ian Rush’li kadromuzla basaridan basariya kostugum Liverpool yillari. Juventus’la kazanilan onca kupa ve Ada’ya donusumde Newcastle’da gorev aldigim sezon UEFA finalinda Shearer’in 4 goluyle 4-0 one gectikten sonra, yaptigim turlu varyasyona ragmen Shaka Hislop’un saka gibi yedigi 5 gol ile kupaya veda etmem… Turkiye’nin de oyuna dahil olmasiyla Fenerbahce ve Kartalspor deneyimleri.
CM’nin artik bizi manyaklastirdigi vaziyetin sahikasi bir yilbasi aksamidir mesela. Misafirlerle bir yilbasi kutlamasina “Ne yilbasi ya, sezon ortasinda yilbasi mi olur?” cevabi verdikten sonra biraz holigan ama normalde akil bir insan olarak gorulen bendeniz icin orada bulunanlar “Alenen manyakmis bu ve arkadaslari” demeye basladilar. Millet Tv seyredip sohbet ederken, bizden giden “Gooooool. Attii. Kim atti? Estefania atti” cigliklarina ve pinarbasilara korku dolu bakislarla mukabele etmisler, kucuk kuzenlerden duydugumuz kadariyla
CM’den sonra herhangi bir oyuna bu kadar araliksiz baglanabilecegimi tahmin etmiyordum aslinda. Online oyunlara (sanki yilbasi gecelerinde bile CM'nin basindan kalkmayan ben degilmisim gibi) "Oynanir mi lan bunlar gunlerce?" onyargisiyla bakiyordum cunku.
Fakat Warcraft olayini gozden kacirmisiz. Warcraft 1 piyasaya ciktiginda, vefakar ve cefakar Commodore 64’umu yeni yeni bir kenara birakmistim. Ayri bir yazi konusu olacak Last Ninja’lar, Myth’ler ve manyaklik abidesi joystick katili Decathlon vb. oyunlardan PC’nin buyulu HD disket dunyasina gecis Prince of Persia ile olmustu. Grafiklerden oturu kafayi kiracak gibi oldugumuzu hatirliyorum. NBA 95 ve FIFA 95 ile iyice ucan cocuk aklimiza, strateji bombasi da Warcraft ile dustu. Orclar ve insanlar arasindaki mucadele ilerleyen yillarda Warcraft 2 ile bir Expanded Universe yaratt. Warcraft 3 ise olaya bambaska bir boyut ve evrene yeni hikayeler kazandirdi.
World of Warcrat ise yanilmiyorsam, ben askerdeyken, yani 2005 yilinda cikti piyasaya. Yukarida da bahsettigim onyargi yuzunden uzun zaman mesafeli davrandim. Ama zaten hikayesini sevdigim Warcraft olayina, bir de yuzyilin cizgi komedi dizisi ve net alemlerindeki nickimi belirleyen Eric Cartman’in da bulundugu South Park'in "Make Love, not Warcraft" bolumunden sonra iyice takildim. Randy’nin Stan’e goturdugu “Sword Of The Thousand Truth"a yarilirken, ben artik bu oyuna baslayayim dedim kendime.
Fakat oyuna iyice sarmam; Milas’in (artik Bodrum’da) ilerleyen yaslarinda cok genc kiz cani yakacak yakisiklilarindan, (nufus kutugundeki renklerin butunlugu itibariyle Kadikoy hanesine yakisacak bicimde) sari sacli-mavi gozlu kardesim C. Bengisu'nun da oyuna baslamasina denk gelir.
Onceleri onun oyununa, internetten bakarak yardim duzeyinde olan vaziyetleri bir sure sonra beraber oyunun kendisine doktuk. Kalimdor, Outland derken cok alem gezdik. Cesitli race ve class denemelerinden sonra o Tauren Druid'i, ben de Orc Warrior'u kendimize can yoldasi belledik. Buraya gelene kadar ben 66 leveli buldum. 70 olmak nasip degilmis. Izinde yapacagim artik... Zira buradaki internet baglantisindan anladigim kadariyla, izine gelene kadar oynamak mumkun olmayacak oyunu ama;
OZLEDIM ULAN.
Thunder Bluff'a ve simdi uzaklardaki Tauren Druid'e selamlar. Gelince bir dungeona girelim de beni kasalim kardesim. E malum, sen benden once 70, belki de 80 olacaksin. Ne diyordu Undercity’dekiler? Patience, discipline…
Gorusuruz Cengaver...
