Gittik, ceset gördük geldik. Serginin özeti bu.
Tophane'de kocaman bir alanda muhtelif organların ve merhum şahısların sergilendiği Body Worlds, bu işin meraklıları için muhteşem bir yer. Hamile aday adayı kadınlardan tutun da, "Vücutta neler oluyor lan" diyen amatörlere kadar herkesin saatlerini geçirebileceği bir sergi.
Nispeten sakin bir günde ve saatte gitsek, belki biz de fazlaca vakit geçirebilirdik ama cumartesi öğlen vaktinde her malzemenin başında 5-10 kişi olunca hemen her şeyi teğet geçip, 20 dakikada falan turu bitirdik. Sonrasında bir yerde oturalım diyerek, Tophane, Karaköy, Galata, Eminönü istikametinden Taksim'e çıkıp, Çiçek Pasajı'na çöktük. Önce ceset turlayıp, sonra rakı, beyaz peynir, kavun yani. Enteresan bir hafta sonu oldu.
Sergi çıkışına bir de defter koymuşlar, ziyaretçilerin yazması için. Biz de yazdık;
"Body Worlds sergisinin her tarafta takdir olmuş bulunan asarı mesaisini işitmiş..." şeklinde devam eden bir kaç cümle.
Bir de Gunther von Hagens adındaki sergi sahibinin kocaman resimleri vardı çıkışta. Uyanamadım önce, Barad-Dur'a sordum,
"Kim lan bu? Aynı Ciguli'ye benziyor" diye. Herif gülünce neyse de normal haliyle korku filminden fırlamış gibi. Kesse kesse bu keser zaten zürafayı falan. Evet, sergide yukarıdaki at ile kocaman bir zürafa var. Sırf onların başında geçirdik içerideki zamanı zaten. Uzun lafın kısası, değer mi? Değer sanki.
Gittik, ceset gördük geldik. Serginin özeti bu.
Popüler kültür ikonlarının, üzerlerinde oynanmış hallerinin, Star Wars payına düşen imgelemleri!
Pop kültür, paldır küldür yaşanan, iz bırakmayan, sağdan da soldan da baksan bir boka benzemeyen bir hadise. Lakin bizim memlekette, şartlar yüzünden olsa gerek, bir tuhaf yaşanıyor pop kültür. Temsilcilere baktığımız zaman "Hem ahlaklıyım, hem bilgiliyim, hem de sektörümün hakkını veririm" tavırları var bizde. Diğer tarafta ise "Kimseye bu pozları atmama gerek yok. Normalde dilimden ne çıkıyorsa, aleme de oyum" diyen yabancılar var.
"Türkiye'de seslendirme" deyince akla bir sürü isim gelir ama herhalde ilk ikide Müşfik Kenter ve Yekta Kopan vardır, demirbaş gibi, ötesi gibi. Gerçi bu iki ismi de "sadece" seslendirme ile anmak ayıbın katmerlisi olur. On parmakta yirmi marifetle arz-ı endam ediyorlar senelerdir.
Neredeyse 65 yaşına geldi, hala Rambo derdinde. Beşinci bölümü çekeceğine dair söylentiler var ama leylek meselesi başka.
Otobüsle uzun deplasman yolculuklarının favori yakarışının ikinci kısmından mustarip bir kedigil.
Geçenlerde bizim memlekette birileri, bir kadının göbeğinden suşi falan yedi. Akabinde başkaları olayı kebap porsiyona çevirdiler, bir şeyler oldu. Detayını okumamıştım, başlıklardan tiksinip. Büyük Türk düşünürü Serdar Ortaç da zeytin falan yemişti. Kadına şarküteri muamelesi.. Neyse...
Banu Güven, geçen günkü yazısında yer vermiş bu güzel olaya.