Ufaktik, tren yolunda saga sola kosardik. Validenin yuzu, neden bizi gorunce once beyaz, sonra kirmizi olur ve neden terlik yeriz, anlamazdik. "Nasilsa tren gelince kacariz yahu" diye dusunurduk. Kacamayanlari bilmezdik.Buyuduk, Kucukyali'nin gorece tenha caddelerinde karsidan karsiya gecerken, "Arabanin ruzgarini da hissedelim" adrenalini yuzunden teget gectik vizir vizir gecenleri, "Degmesin, yagli boya" misali. Degdi mi oturtur oldugunu bilmezdik.
Biraz daha buyuduk, ogrendik...
Bu kez "Teget gecer" dedigimiz sey (ayni memleketin mali krizi gibi) teget meget gecmedi. Mecidiyekoy'un o zamanki tali yolunda karsidan karsiya gecerken, once saga, sonra sola, sonra tekrar saga bakmadigimiz icin, asabi gazeteci Ahmet Vardar'in mulayim yaveri olan basin mensubu agabeyimiz soldan giriverdi bana. Mevzunun sonu Sisli Etfal. Domuz gibiymisiz de bir sey olmadi neticede.
Simdi sorsalar, korkudan falan degil, sadece "essek kadar adam oldugumuzdan" teget gecmeyiz arabalara. Tren yolu desen artik her yeri demir korkuluklarla kapandi zaten. Sadece tenhalari sidik kokulu gecitler var. Insanlari koruyalim derken, temiz hava alma ozgurlugunden caliyorlar (!).
Hasili evet, kendisi icin tirsmasina tirsmiyor insan. Ama ya sevdikleri?
Havaalaninda "Landed" yazisini gormek icin yapilmadik ugur kalmamasi. "Iyi yolculuklar" mesajini ucaktayken atip, indiginde haber almak icin "iletildi"den de medet ummak. Hizli tren kaza yapinca ya da THY ucagi dusunce ciz miz degil, cayir cayir yanmak. Allahin her gunu, trafigin insafina sevdigini emanet etmek.
Orospu cocugunun birisi, tabakhaneye bok yetistirdigi icin ya da kafasinin rakimi bir milyonu buldugundan hatali sollama yapacak... Eee? Sonrasi Allah'a emanet. Sonra "Neden surekli sinirlisin? Neden uyuyamiyorsun?"
Nasil uyuyayim ulan?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder