Gozumuzun, kulagimizin, kalbimizin oldugu, binlerce kilometre uzaktan dualar yagdirdigimiz Bodrum'dan, ama baska birinden haber dustu gazetelere.
1918 dogumluydu Ilhan Berk. 90 yasinda gitti bu dunyadan. Cumhuriyeti cocukken goren kusagin insanlarindan kalanlar azaliyor. 1920'ler, 1930'lar gidecek sonra... Ve boyle sanatcilar gidince, hayat damarlari kopuyor, memleketin.
Ustadi bir siirinden bilirdim ben. Nur icinde yatsin.
ÂŞIKANE
Geceye hey dedim. Bir bulut beyaz aydınlık,
geçiyor ve ben görüyorum. Belki yalnızlık.
Kâğıt gibi bir kadın sana bakıp gülüyor.
Demek sen daha güzelsin gökyüzünden artık.
Sokakları bembeyaz evleri geçiyorum.
Bir koşu bir rüzgârı alıyorum. Karanlık...
Bir kenttesin ve var ta ne zamanlardan beri,
O zamandan trenler evler geçiyor. Kapanık...
Aşkın ki hiç durup dinlenmek nedir bilmiyor.
Aşkın ki anlatılamaz ihtiyar ve yıkık.
Nice nice yaşamalara açılmışsındır.
Nice yaşamalar ki kalmıştır yarım buruk.
İşte Adakale Sokağı'ndayım ve birden,
Benim işte dünya kadar güzel ağzın artık.
Durup bir yıkık aşk dedim İlhan Berk, bir yıkık aşk
Şimdi o şiirlerde senden kalan ancak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder