Lee Van Cleef

Spagetti Western denen seyin bir nevi komedili western oldugunu sandigimiz “oldukca kucuk” yaslarimizda Pazar gunleri TRT’nin verdigi bu turden filmleri “Hakikaten bir yerleri komik herhalde ama biz kucuguz, anlamiyoruz” seklinde izlerken, bir “az” buyugumuz “Olur mu lan? Uzun oluyor da o yuzden Spagetti diyorlar. Hani makarnasi uzun ya” diye bizi yedikten sonra “Evet simdi anladim” diyerek izledik ama hemen akabinde Italyan yapimi oldugundan oturu bu ismin uygun goruldugunu anlatan baska ve efendi bir buyuk sayesinde karmasamiz son buldu. Ve bu son bulmanin akabininde, onun olmadigi westernlere burun kivirdigimiz Lee Van Cleef’in sadece bir kac sene once vefat ettigini ogrendik. Bizimkisi “Kor olur, badem gozlu olur” turunden bir hayranlik degildi yani.

Ilk bilmem kac dakikasi diyalogsuz olan, muzigiyle ve film baslangicinda muziginin esi karga cigliklariyla maruf “The Good, The Bad and The Ugly”nin Angel Eye’i. Meshur “But when I'm paid I always see the job through” sozunun sahibi.

“For A Few Dollars More”un eski komutani, “When the chimes end,
pick up your gun” saatinin huzunlu asik, usta silahsoru Douglas Mortimer’i.

Sabata uclemesinin birinci ve ucuncu filminin (araya sinemanin en meshur sacsizi Yul Brynner girmistir) ama en cok birincide “Ehi amico... c'è Sabata, hai chiuso!” sozlerine yakisani.

Clint Eastwood iyidir, hostur, filmlerinden sonra insan cebi delik pardesuyle sagi solu sapka altindan keserek gezme istegi duyar ama Lee Van babasiz western de oksuzdur, yetimdir.