Gazanfer Ozcan

Kucukken annemizi, babamizi, dedemizi, hasili cevremizde kim varsa onlari "Hep varlar" bilirdik. "Hep" bizim icin tuhaf bir seydi.

Kucukken televizyonda gorduklerimizi "Aslinda yoklar, sadece camda varlar" sanirdik. Cizgi filmler gibi. Cam bizim icin tuhaf bir seydi.

Sonra "Olmek diye bir sey var" dediler. "Vardir, tamam ama" dedik, onlar olmezler sandik.

Sonra ogrendik ki oyle degilmis o isler. Gidiyorlarmis meger.

Sonra gorduk gozlerimizle. Iki esselamualeykumverahmetullah. Iki omuz. Iki kurek. Iki dua. Dogdun 1-0, simdi 2-0.

Tum alemin en sevdigi amcalar / teyzeler gitti once; Selim Nasit, Adile Nasit gibi. Bizim mahallemizin en sevdigi amcalarin gidisini gorduk, Turan amca gibi.

Simde de Gazanfer Ozcan'a el salladi kure-i arz. Gerci, arzuladigi gibi "oyun sonrası makyajını silerken, her şeyi bitirmişken" gitmedi fani alemden baki aleme ama "alkışını almadigini" soyleyemez kimse. Oyle ki baki kalan gok kubbedeki sadalarin arasindadir o alkis.

Gule gule ustad. Gule gule alemin en babacan amcalari, en şık abileri.