İdam

Günlerdir Amerikan televizyonlarının bültenlerinden ve internet sitelerinden inmeyen haber, Türk sitelerine de ulaştı. 5 yaşındaki kızının, 8 yaşındaki arkadaşını kaçıran, ona tecavüz eden ve öldürdükten sonra bir bavula koyup, gölete atan Amerikalı kadın, bir kilisede gönüllü öğretmenlik yapıyormuş. Bu derece manyaklık parayla olmadığı gibi, "sözde iman" ile de temizlenmiyor demek.

Ateş düştüğü yeri daha bir fena yakıyor elbette. Kağıt ya da bin bilmem kaç çözünürlüklü ekran üzerinde okunduğunda, bir kaç kelimeden fazla bir şey ifade etmeyen cümleler, sarf edenlerin durumu düşünüldüğünde ve iki yüz elli gram empati yapıldığında, karşıki dağı yıkacak bir "Offff" çektirmeden bırakmıyor insanın yakasını.

Örneğin küçük Sandra'nın akrabalarının ve komşularının söyledikleri :
"Kime güvenebiliriz? Nasıl ayakta kalabiliriz?"
"O sadece, çevrede gülerek dolaşan ve oynayacak arkadaş arayan küçük bir kızdı. Neden öldürüldü?"

Bu dakikadan sonra sebep önemsiz... Savcı "Henüz, idam talebinde bulunup, bulunmamaya karar vermediğini" söylemiş ama sonucun en azından "Af talebi olmaksızın müebbet" olacağı kesin. Benim kafamın bir türlü almadığı husus da bu.

Klişe "Ya bizim sevdiğimizin başına gelse" yaklaşımının akabininde uzanılan ama "insan haklarına aykırı" vurgusu eksik olmayan idam cezasına doğru kararsız bir süreci her defasında tekrar değerlendirmeye yol açıyor bu haberler... Ve sonuç bende hep aynı. İdam olmalı.

Kabul, "Meydanlarda as. Başbakanı, bakanları as. Adam öldürmemiş gençleri "Siz-Biz berabere olalım" diye as. Yaşı büyütüp as. Suçunu ispat etmeden as" derken darağacının boku çıkarıldı ama "Biz bir medeni olduk ki sormayın. İdam da neymiş?" diyerek bunu kaldırmanın alemi yoktu. Siyasi (ve sabit) suçlara idam verilmemesi kesinleşmeliydi ama en azından cana kastı "Bir kaç sene yatar çıkarım"a ya da "Dışarda ne yapacağım, ömrümün sonuna kadar içerde ekmek devletten, su milletten takılırım"a bağlamamak lazımdı.

Küçücük tabutlara, "Tarih tekerrür ediyor" vurdumduymazlığını ve ah vahlarını yüklememek, bunlara alışmamak gerekirdi...