İlişkide Emir Komuta

"... yapilacak. Yap!" komudunun sadece cihet-i askeriyenin ikamet ettigi kislalarda er-erbas olarak gorev yaparken karsimiza cikacagini sanarken yanildigimizi, daha misket oynamayi biraktigimiz yaslarda anlamistik. Ilkokul iyiydi de ortaokul bir tuhafti sanki. Muzik gibi ruhu dinlendirmesi gereken bir derste strese sokulmak, beden egitimi dersinin, Bostanci Ortaokulunun hemen yanindaki inzibat birliginde yapilmayan bir ciddiyette yapilmasi gibi durumlardan "Nereye geldik lan biz" oluyorduk ve neticede lacivert gomlekle, gri pantolonun uniforma oldugu ulkemiz tedrisat kurumlarinda anladik, "ulan askerlikten oncesi ve sonrasi da fena gececek anlasilan" diye dank etti.

Egitim de, is hayati da bu minvalde milyon tane ornegi sokuveriyor insan hayatina ama otesi. Hele "The light she once brought in is gone forevermore" durumu...

"Hayattan cikilacak! Cik!"
"Hatiralar unutulacak! Unut!"

Gerci bu kadar "Emir demiri keser" olmuyor, gonul islerinde talimatlar. "Senin icin en iyisi bu" formunda cikiyor insanin karsisina. E iyi hos da dereyi gormeden pacayi sivayan meshur 35 yas sairi, Cahit Sitki Taranci'nin yazdigi su asagidaki dizelere, bu kadar "Siyah beyaz Turk filmlerinde kaldi onlar" muamelesi yapmak neden? Gercekten kalmadi mi boyle dizelerin ithaf olunacagi kimseler?

...ve neden sonra
tekrar duydugun gün sesimi gökkubbede,
hatirla ki mahser günüdür.
Ortaliga düsmüsüm, seni ariyorum.

Ve bir Turk filmi degil ama o kadar duygulu 1939 yapimi bir baskasi. Bu konuyla bir yerinden alakasi oldugundan degil. Yukaridaki dizeler icin samimiyetle "Ben" diyen adama kendini hatirlattigindan geliyor.

Bu kadar edebi olmaya gayret eden yazida biraz cig duracak ama:
Seviyorum ulan!




George: What'd you wish when you threw that rock?

Mary: Oh, no.

George: Come on, tell me.

Mary: If I told you it might not come true.

George: What is it you want, Mary? What do you want? You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down. Hey, that's a pretty good idea. I'll give you the moon, Mary.

Mary: I'll take it. And then what?

George: Well, then you could swallow it and it'd all dissolve, see? And the moonbeams'd shoot out of your fingers and your toes, and the ends of your hair.