Simdi "Yaslaniyoruz" desem, tribunde omuz omuza oldugumuz onca agabey "Siz yaslaniyorsaniz, biz ne oluyoruz?" diyecek ama yillar da geciyor iste. 10 sene. Dile bile zor, uzun...
O on senede, Kiziltoprak'tan stada dogru yururken "Nasilsiniz abi?" dedigimiz kimi buyukler, esas aleme yolcu oldular. Tribunde gorunce "Naber len?" diye yanagindan makas aldigimiz kucukler, buyuduler. Bazilari cok uzaklara gitti. "Ne kader!" ya da sairlerin dedigi gibi "Heyhat!" mi denir bilmem, biz de uzaklardayiz simdi. Ve gerek geceleri uyumaya calisirken kulakliktan bize eslik eden besteleri dinledigimizde, gerekse yanibasimizdaki kucucuk stadin tribunlerine baktigimizda, bir suru seyle beraber CK'yi da hatirliyorsak ve derinden bir "Helal olsun" diyebiliyorsak, bir borcumuz var demektir. En az Camlica'dan esen ruzgar kadar stadda varligini hissettiren ama ruzgarin aksine "taraftar adam"in icini isitan CK'ya tesekkur borcu...
Nice mutlu yillara CK... Uzak Asya'dan sevgilerle, saygilarla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder