19 Mart 2009 Perşembe

Golden Axe


Bostancı’da, Emin Ali Paşa Caddesi’nden Minibüs Yolu’na çıkan sokakların birinde, sağ koldaydı bizim atari salonu. Üç makine vardı içeride. Bir tanesinde Street Fighter 1, diğerinde Double Dragon 2, sonuncusunda ise Golden Axe bulunurdu.

Street Fighter hepimizin malumu. Ryu ana karakterdi. Ken yancıydı. Tek jetonla oyun bitirene abi çekilirdi. Gerçi yaş 9-10 zaten, herkes abi bize... Double Dragon 2 de tuhaf bir oyundu. Oyunun başlangıcında kadının biri makineli tüfekle öldürülür, kahramanımız da bu olayın akabininde, içerisinde Skorsky benzeri bir helikopter olan garajdan çıkıp, önüne geleni sopalardı. Neyse, bizim mevzumuz Golden Axe...

Hikayemiz şu. Death Adder nam, anası belli, babası elli bir psikopat, memleketin kralını ve prensesini kaçırarak şatosuna hapseder. Durumu, öylesine yolda yürürken (Death Adder’ın tayfası tarafından darp edilen ve ölmeden önce “Onları kurtarın. Kanımı yerde komayın” şeklinde vasiyet eden) Alex’ten öğrenen esas adamlarımız maceraya başlar.

Oyunda seçebileceğimiz üç karakter vardır.
Birincisi mavi don ve aynı renk çizmelerle dolaşan, kılıç kuşanmış Ax Battler “The Barbarian”
İkincisi boyundan bağlı kırmızı beyaz bikiniyle arzı endam eden, yine kılıçlı Tyris Flare “The Amazon”
Üçüncüsü ise “Kıyafet yeşil, saçlar ve balta sarı” şekilde, Şekerspor gibi gezen, baltalı Gilius Thunderhead “The Dwarf”

Bunlardan Ax’ın anası, Gilius’un kardeşi, Tyris’in ise hem anası hem babası Death Adder tarafından öldürüldüğü için zaten hınç doludurlar.

Klasik üç tuşlu arcade dizilimi burada da geçerliydi.
Buton 1 – Eldeki alet edevatla sopa
Buton 2 – Zıplama
Buton 3 – Büyü

Death Adder’ın adamlarına üç vurup bir sayarken çeşitli varyasyonlar denemek mümkündü. Sadece birinci tuşa iki kez üst üste basınca yapılan hareketler “Bir ters, bir düz” şeklinde olur, üçüncü hamlenin sonunda ise değişik şekiller (silahın sapını düşmanın kafasına ekleştirmek, fırlatıp atmak gibi) ortaya çıkardı. Joysticki iki kez ileri itip birinci tuşa basınca omuz, tekme, boynuz çakılırdı. Birinci ve ikinci tuşlara aynı anda basılınca ise varyetenin kralı (Commodore 64’de Barbarian oynamış ve kelle koparmış herkesin hatırlayacağı hareket) dönerdi. Ama kavganın en karizmatik hamlesi “Joystick iki kez ileri-Buton 2-Buton 1” sırasıyla yapılırdı. Rakibin beynine çivileme inilen bu hamleyi hedefe tutturmak zordu ama koyunca bayıltırdı.

Kullanılan büyüler o dönemde FRP ile tanışmamış olan bir kuşağa heves aşılamıştır. Gerçi Dwarf’ın yıldırımları ve Ax’ın alevli volkanlı görselleri öyle ahım şahım şeyler degildi ama Tyris’in full büyüsünde bir ejderha çıkıp, ortalığın anasını bellerken, ataricideki diğer oyunları oynayanlar da duraksar ve herkes hayran hayran ekrana bakardı. Bu büyüyü zor mekanları beklemeden, olur olmaz kullananlar ağır şekilde kınanırdı. Çünkü, ne kadar usta olunursa olunsun, oyun içerisindeki bazı vatandaşları sadece yumruk ve tekmeyle dövmek mümkün olmadığından büyüler çok mühim unsurlardı. Ayrıca mabadına neft yağı sürülmüş gibi, bir saniye yerinde durmayan ve “Eherehe mehekeke” diye ortada dolaşan cücelerden büyüleri toplama süreci de zahmetliydi.

Oyun içerisinde bir takım binek hayvanları ortaya çıkardı. Bunlardan neyi simgelediğini hala anlayamadığım birincisi fazla bir şeye yaramazdı ama yere doğru ateş üfleyen mavi ejderimsi ile aynı modelin ateş topu sallayan kırmızısı rakiplere karşı çok faydalı olurlardı.

Hedefimize, yani Death Adder’ın şatosuna giderken kullandığımız yollarda oldukca enteresandı. Turtle Village (ki hareket eden bir kaplumbağanın sırtıydı) ve Fiend’s Path (Bu da sürekli tüy döken bir kartaldı) isimli mekanlarda yolculuk ederken bir yandan da gittikçe zorlaşan düşmanlarla kapışırdık.

Gerizekalı karşı taraf askerlerinin dışında, nispeten akıllı baltalı hanım kızlar ve bizim her hareketimizi yapabilen iskeletler vardı. Tabii bir de bölüm sonu adamları. Bu arkadaşlar, bir sonraki bölüm sonunda, bu kez yeni adamın yaveri olarak karşımıza çıkarlardı ki bu da başlı başına oyunu tek kişi olarak bitirmeyi zorlaştıran bir durumdu.

Son bölümde Death Adder’la karşılaşma ve onu alt etme süreci, yıllar süren atari oyunculuğu kariyerimizde karşılaştığımız en zor ve uzun süreçtir. Eldeki büyüler son seviyede olsa bile, onları kullandıktan sonra dakikalarca kapışılırdı. Bazı idealist arkadaşların yukarıda bahsettiğim “Joystick iki kez ileri-Buton 2-Buton 1” hareketini Death Adder’a oturtturmak için nice jetonlar harcadığını anımsarım.

Death Adder ölünce, oyunun mutlu sonu gelir ve kral ile prenses ayaklarından asıldıkları tavandan inerek, kerevete çıkarlardı. Sonrasında ekranın değişerek, atari salonunda Golden Axe oynayan gençlerin kadraja girmesi ve oyundaki karakterlerin bir bir ekrandan çıkarak, çocukları önüne katıp şehrin sokaklarına karışmasını gösteren son ekran ise hoş bir anı olarak hatırımızda kalmış, ılerleyen yıllarda Tumblepop’lara, Samurai Shodown’lara, Mortal Kombat’lara doğru yol alınmıştır.

Haram=Türkiye Kupası


Final kaybetmekten, Eczacıbaşı'na final kaybetmekten bir hal oldu Bayan Voleybol Takımı. Maç için uzun uzadıya bir şeyler yazmaya gerek yok. Affına mahcuben, sevgili Burak Şakarcan'ın cümlelerini taşıyacağım buraya. Daha iyi anlatılamaz zira.

İçim ağladı. Böyle kaybetmemeliydik.

Setlerde 2-0 öndeyiz. Üçüncü set 7-5 öndeyken 7-0'lık seri ve 7-12 geri düştük.
Tekrar 4 sayı aldık, 11-12 oldu. Bu sefer de 5-0'lık seriyle 11-17 geriye düştük. Al ver, al ver, 18-24 oldu. 5-0'lık seri yaptık, 23-24 oldu ama alamadık.

Dördüncü sette sadece 16 sayı vermemiz gerekiyordu ama o da olmayınca tamamen koptuk ve maçı da verdik.

Şu takıma sadece bir tane üst düzey oyuncu yeter de artar bile. He iki üç tane alırsak, bu taraftar ve inançla Avrupa'da bile eseriz. Ama benim istediğim zor anlarda her topu vereceğimiz çok sağlam bir smaçör.

Yine de teşekkürler kızlar..


Gelelim işin diğer kısmına. Kangren mevzumuz maç saatine. Kupa Finali oynatıyorsun ama maç saat 17:00'de. Kim gelecek o maça? Bütün alem sabahçı da bizim mi haberimiz yok. Okuldan kaçıp, işten kaytarıp, maça gelmeyi zorlamak neden? Ondan sonra voleybol kitleselleşmiyor. Bu şekilde imkanı mı var?

Hadi bu işin Federasyon ayağı. Bizim için esas acı olan, koskoca Fenerbahçe'nin bu saatleri "Taraftarım gelecek kardeşim" diyerek, değiştirmeye muktedir olamayışıdır. Yazıklar olsun!

Ela


Bir yeğenimiz daha geldi dünyaya. O da kız oldu. Eser-i muhabbetlerin sayısına bir ekledik.

Acıbadem Hastanesi'nin ilgili sayfasına bırakılan yazılara yıllar sonra bakacak olursa şu şekilde iki yazı görecek Ela.

Aramıza hoşgeldin Tunusbağlı Ela. Umarım hayat boyu mutlu, sağlıklı bir yaşam sürersin. En kısa zamanda babana bahis yolunda yardımcı olacağını umuyorum. Öpüyorum gıdından. Hasta Siempre Eda.
(Barad-Dur)

Şükrü Saracoğlu "Kız çocuğu eser-i muhabbettir" demiş. Hoşgeldin Ela. Vesileyle güzel anne Burcu ablaya ve alemin en şık abilerinden Erkan abiye saygılar. Ela "The Rising Sun Over Acıbadem" Bozkurt.
(Canarino)

"Baba bu abiler manyak mı?" diye sorar mı?

18 Mart 2009 Çarşamba

Ama


Cenazelerde "Merhumu nasıl bilirdiniz?" diye sorulduğunda "İyi bilirdik" ve "Hakkınızı helal ediyor musunuz?" diye sorulduğunda "Helal olsun" denir ya, ne otomatik cevaptır. "İşe yaramazın biriydi ama şimdi beyan edilmez ki orta yere. Zaten ölmüş gitmiş adam." diye mi düşünülür?

Ne münasebet mi? Birbirimizi kandırmayalım. Vardır böyle vaziyetler...

Yaşarken farklı mı?

"İyi adam, hoş adam ama..." ile başlayıp "Boşluğa aşağıdakilerden hangisi gelmelidir?" noktasında yergilerle dolu "ilişki son tahlilleri"

"Ama" bağlacı ekseriyetle yemiyor mu zaten kendinden önce gelen cümleleri? "İyisin ama..." mesela?

Fakatlar, amalar, lakinler kantarı kendine ağır tartıyorsa, affetmeyeceksin.

"İyi bilirdik" demeyeceksin. "Yaşarken düz durmasın, kabirde ters dönsün" diye içinden bir an geçiyorsa ağzından diğeri çıkmayacak yani.

Kelamın "Allah belanı versin"e bir yol uğramışsa "Esen kal"a yatıya gitmeyeceksin.

Hasılı tutmayın beni. Daha çok bekleyeceğim. Firak orada dururken, visal senin neyine ulan? Önce adam ol sen, adam!

"Ne yaptın da ne anlatıyorsun lan akşam akşam Barış?" diyorsanız; Hiç bir şey yapmamışım. İşte onu anlatıyorum.

Güzel yazmış, merhum Ümit Yaşar. Onu gerçekten iyi bilirdik biz.

"Neden?" diyorum, "Nasıl?" diyorlar
"Gönül" diyorum, "Akıl" diyorlar
Bir meyhanedeyim körkütük sarhoş
"Şarap!" diyorum "Ayıl!" diyorlar.

Hayvan Derken?


Dun gece yuksek ates son demlerini de atip sahadaki yerini agir oksuruge birakirken yatakta dort donuyorum. "Dinlerken dalariz belki" diyerek acik biraktigim televizyondan Metin Milli'nin sesi yukseliyor. Soyle bir goz ucuyla bakiyorum, konusan hakikaten Metin Milli mi diye. Yok, benziyor ama Balikesir Milletvekili yaziyor altinda.

Bolsevik, sizin ve benim gibi hayvanlar gibi sozler soyluyordu. Mana veremedim. Herhalde dedim, bir yerlerden alinti yapiyor. Kapadim televizyonu, donmeye devam.

Sabah haberlerde gordum olayin aslini.

Biraz daldan dala olmus ama ozetle cumleler soyle.

1. Şehit cenazesinde namazını kıldım. Üç tane leylek cami bahçesindeydi. Yemin ediyorum. ‘Şak şak şak’ diye bağırıyorlar. ‘Allah, Allah’ diye zikrediyorlardı.

2. Cenaze namazı ardından oradakiler tarafından alkış koptu. Baktım ki biz neyiz ya! Biz Komünist miyiz dedim yav. Bolşevik miyiz?

3. Bu toprak için, sizin ve benim gibi hayvanların rahat yaşaması için...

Ilkine diyecek bir sey yok. Leylek bu. Yapar, yapar.

Ikincisi desen, zaten bu kis komunizm gelecegi icin gayet yerinde (!) bir saptama. Yalniz bu komunizmi yolda gorsen yuzune bakmamak lazim. Hakikaten hic de delikanli bir rejim degil. Once sozune sadik olsun. Buradan kendisine sesleniyorum. Ulan bildik bileli "Bu kis gelecegim" diye bizi yiyorsun. Merhum Celal Bey'i de yalanci cikardin. Ha bu kis, ha obur kis diye 103 yasina kadar seni bekledi. Ahlaksiz!

Ucuncuye gelince; en bombasi bu. Kendi icerisinde muthis tesbihler ve tespitler iceriyor. Agabeyini belediye baskanligina aday gostermesini aciklarken kullandigi cumlelere dair bir kac soru geliyor akla?

Simdi "Sizin ve benim gibi hayvanlar" diye agabeyi ve kitleyi ayirdigina gore; agabey "Hayvan" degil. Agabey hayvan olmadigina gore ailenin baska bir uyesinin "Hayvan" olmasinin tek ihtimali uveylik. Boyle bir sey de yok. O zaman nasil oluyor?

Yukaridaki konusmanin burada olmayan bolumlerinden, "Sehitlerin hayvan olmadigi" anlasiliyor. Diyelim ki orada o konusmayi dinleyen ve "Hayvan" olarak tanimlanan genclerden birisi ilerleyen gunlerde (Allah korusun) sehit oldu. Statusu mu degisiyor?

Aslinda bir de iyi acidan bakmak lazim. Sonunda resmi bir agizdan, mebuslarin milleti ne olarak gordugunu ogrenmis olduk. Halk da bu tespiti can-i yurekten alkisladi. Yasasin demokraasi!

Osmanlı'da Seks - 2


Bizim Can'in Projesi'ni gorunce amme hizmeti babinda, Murat Bardakci'nin yukaridaki kitabindan bir pasaji sunayim istedim kendisine. Burada da umuma arz ediyorum.

Mürşid-i Müteehhilin alintisi…
---------------------------------------
Bu iş, ne zaman olur?,..

Gerek zor ile ve gerek rıza ile hamamda mücamaat edenin (ilişkide bulunanın) veledi, ahmak olur.

Ve ayın evveli ve ortası ve ahirinde (sonunda) cima edenin veledi, mecnun (deli) olur.

Cumartesi gecesi cima edenin veledi, şârib-i hamr (şarap içici) olur.

Pazar ve çarşamba gecesi cima edenin veledi, hayasız (utanmaz) olur.

Öğleden evvel ve sonra cima edenin veledi, şaşı olur.

Ve ramazan bayramı gecesi cima edenin veledi, anaya ve baba ya âsi olur.

Ve kurban bayramı gecesi cima edenin veledi altı parmak ve güneşe karşı ve ayak üzeri (ayakta) cima edenin veledi, yerine bevledici (işeyici) olur.

Ve baldızı ve kızı hatırında (baldızını ve kızını düşünürken) iken cima edenin veledi kız olur.

Ve hıyn-i cimada (ilişki sırasında) fercine bakanın veledi, ammi (herkese ait, ortamalı) olur.

Ve avan-ı cimada (ilişki sırasında) öpenin veledi sağır olur.

Ezan ve kamet arasında cima edenin veledi, mürai olur.

Şaban ayının yarı gecesi cima edenin veledi münafık olur, meğer örtülü olalar (üzerleri örtülü olmazsa).

Sefere gideceği (yola çıkacağı) gece cima edenin veledi, malını asiliğe sarfedici olur.

Karnı aç iken cima edenin veledinin cismi hafif (zayıf) ve karnı tok iken cima edenin veledi cismi sakil (şişman) olur.

Ve gece ahirinde (sonunda) cima, gece evvelinden iyidir. Zira gece evvelinde mide dolu olur ve ahiri (sonrası) boş olur.

Ve vakt-i inzalde (boşalma sırasında) çirkin suretler (yüzler) tasavvur ve tahayyül (hayal) ederse, veledin azası (organları) ayıplı olur….

Ve kötü kimseleri hatıra getirmek, velede zararlıdır. Hub suretler (güzel yüzler) hatıra getire, veled hüsündar (güzel yüzlü) olur. Ve sulehadan (dine uygun kişilerden) ola deyu (diye) niyet ede. Zira hin-i inzalde (boşalma sırasında) hatıra ne gelirse, Mevlâ veledi öyle halkeder (yaratır). Avrat da böyle niyet ede.

Rivayet olundu ki, bir hatun cima vaktinde satıhta (yerde) bir yılan gördü, veledi yılan şeklinde zuhur etti.

Ve pek koca ve pek küçük kızla da cima olunmaya.

Ve hasta avratla dahi cima etmeyeler. Zira edene zaiflik iras eder (zayıflık, hastalık bulaşır).

Hayz ve nifas (aybaşı ve lohusalık) vaktinde haramdır, helâl itikad ederse (helâl olduğuna inanırlarsa) küfürdür.

Resul-i Ekrem’den sual olundu ki, “Hayız halinde (adet durumunda) cima edene ne lazım gelir?”. Buyurdular ki, “Bir yahut yarım altın sadaka versin, kefaret olur”. Ve hadiste varid oldu ki (”söylendi ki” anlamında), bir kimse avratının dübüründen (arka tarafından) cima etse Allah-u teâlâ ve melekler ona lanet eder ve rahmet-i hakka vasıl olmaz (hakkın rahmetine ulaşamaz).

Ve haizenin (adet gören kadının) göbeği altından dizi altına değin zekerini sürmek mubah değildir. Uyluğuna ve göbeğine dahi böyledir, zira cimaya sebep olur. Amma öpse ve sıksa ve gömlek üzerinden sürünse nefsini teskin (yatıştırmak) için caiz olur. Ve avrat avrata sürtüştürmek caiz değildir.

Hadis: “Avrat avrata kapaklama, ikisi de zina etmiş olur ve gusül lazımdır.

Ve cünüp olan er ve avrat cima vakti elini ve fercini yıkaya.

Ve eğer avrat izin vermez ise, erkeğin menisini taşraya (dışarıya) dökmesi caiz değildir.

Cariyede, mutlaka caizdir.

Amma avratın çocuk düşürmesi haramdır, nısıf (yarım) diyet lazım gelir.

Ve ayın evvelinde ve sabaha yakın cima ederse veledi cömert olur.

Ve pazartesi gecesi cima ederse veledi âlim ve zahid (sofu) olur.

Ve salı gecesi cima ederse veledi cömert ve şefkatli olur.

Ve perşembe gecesi cima ederse veledi alim ve mütteki (inançlı) olur.

Ve perşembe günü öğleden evvel cima ederse âlim olur ve şeytan ondan kaçar.

Ve cuma gecesi cima ederse veledi abid (ibadet eden) ve muhlis (içten, samimi) olur.

Ve cuma namazından evvel cima ederse veledi ehl-i cennet (cennete girecek kişi) veya şehid olur. Bu, cümle (bütün) hadis ile sabittir.

57. Alay ve Canakkale


Cok fazla bir sey yazmaya gerek yok Canakkale hakkinda. Bilmeyen, ogrenmeyen ayip eder cunku. Ataturk Kutuphanesi'ne baska bir sey icin girenleri bile bir cektiginde esir alacak kadar cok huzun barindirir Canakkale Savaslari ve kitaplari, resimleri...

Yukaridaki sancak, 57. Alay'in sancagi. Avusturalya Melbourne'de bir Muze'de asagidaki yaziyla sergileniyor:
"Bu Alay Sancağı Gelibolu savaş alanından getirtilmiştir, ama esir edilmemiştir. Türk Ordusu'nun geleneklerine göre bir alayın sancağı, alayın son eri ölmeden teslim edilemez. Bu sancak, sonuncu muhafızın da altında ölü olarak yattığı bir ağacın dalına asılı olarak bulunmuştur. Kahramanlık timsali olarak karşınızda duran bu Türk Alayı Sancağını selâmlamadan geçmeyin"

Ve Nihat Genc'in Canakkale ilgili bir yazisi. Asagidakilerin onda birini yasayanin, sahra tuvaletlerinde bogularak olenleri goren birinin, hayatina eskisi gibi devam etmesi mumkun mu?

Mekanlari cennet olsun...
-------------------------------------
Bir daha kara bir bayrakla gelemeyeceksin buraya

Üç-dört gün içinde iki saatlik uyku mümkün olmadı, üstelik, top gürültüleri insanı sağır ediyor. Ve seri makineli tüfeğin toprağı taraması, yere çarpmasından, toz duman bulutundan mevziler görünmüyor. Rüzgar bulutu birazcık yardığında komutanlar ancak dürbünle, süngülerin parıltısını farkedebiliyor.

Üstelik üstümüzde sürekli düşman balonları, tayyareleri, hem bilgi alıyor, hem mermi atıyor!

Mevziler birbirine o kadar yakınlaştı ki, değil mermi, yumruk mesafesinde! Cesed gömmek için verilen ateşkes sürelerinde çok uçuk, fantastik hikayeler de yaşandı. Komutanımız anlatıyor: 'Nerde söylesem, fantazi gibi bakıyorlar, gözümle gördüm, bu olay gözlerimin önünde oldu' diyor... Bir Türk askeri, İngiliz cephesine bir futbol topu atar. İngilizler topu alıp siperden çıkar, Alman siperine doğru paslaşarak ilerler ve Alman mevziine topu şutlayıp 'gooool' diye bağırıp geri dönerler!

(Çanakkale savaşlarında Türk halkının en sevdiği ve hala çocuklarına anlattığı hikaye meşhur dondurmacı hikayesidir. Avustralya'da yaşayan meşhur dondurmacımız ve bir kasabımız limandan Türkiye'ye savaşmaya gitmekte olan savaş gemilerini görür ve iki kişi tüm Avustralya'ya orada savaş açar. İki gün boyunca çatışır ve sonunda bir ormanda yakalanırlar ve göğüslerinden Türk bayrağı çıkar.)

Ölen İngiliz askerlerinin üstünden 'İstanbul' haritaları çıkıyor, bu kanlı haritalar bugün müzede. Yakalanan bir Anzac askerine, 'Neden buraya geldin' deniyor: 'Spor için' diyor!

Bilmiyorlardı bizim bahçemizde güller, top sesleriyle açılır, bizim bütün şarkılarımız 'Batan gül kana benziyor' diye başlar...

Savaşın bir türlü bitmeyişi, düşmanın, Conkbayırı'na bir türlü tırmanamayışı, her yeri cesedle doldurdu. Çanakkale savaşının en ıstırap dolu sahnesi burdadır. Çürümüş binlerce cesedin kokusuna tüm askerler böğürmekte, öğürmekte. Ve cesedlerin üstünü simsiyah bulut gibi karasinekler örtüyor. Cesedleri gömmek için geçirilecek zaman yok. İngilizler ikide bir cesedleri gömelim deyip, kokudan kurtulmak için, ateşkes istiyor. Pis kokudan öğürmemek için asker nefes almamaya çalışıyor, çoğu burnunu tülbentle kapatıyor. Zaten, top seslerinden östaki boruları patlamasın diye hepsi kulaklıklı kaput giyiyor.

Cesedlerin çürümüş, yeşillenmiş dudakları üstünden kalkan sinekler, askerin su içtiği bardaklara konuyor. Bardaklardan su içilmez oluyor. Üstleri tülbentle örtülüyor. Hatta su içerken o kısa arada, yüzlerce sinek hücum ediyor, bu yüzden, su, tülbentten süzülerek içiliyor. Bardakların da nasıl yapıldığını anlatalım, cephane sandıkları içindeki çinko astar süngüyle yırtılıp, külah gibi kıvrılıp, bardak yapılıyor!

Düşman askeri yüzlerce gemiyle kumsala, konserveler, etler, çikolatalar yığdı... Türk askerinin karavanası da komutanların anılarında. Bin yıldır aynı: Nohut, fasulye, bulgur, kuru üzüm. Çanakkale savaşına bazı komutanlar 'kuru baklanın zaferi' diyor!

Mermiler ve topların mevzileri toz-bulut içinde bırakması, sürekli, birlikleri, hatta, alayları birbirine karıştırıyor, savaş boyunca, komutanlar 'askerlerini' diğer alaylardan ayırtedemiyor.

Ve İngiliz komutanlar artık, askerlerini kırbaçla cepheye sürmeye başladı. Cüceler, bilmeden, devler ülkesine savaşa gelmişlerdi. Bilmiyorlardı, bizim bahçemizde güller, top sesleriyle açılır, bizim yaralarımız ancak top sesleriyle kapanır. Bizim bütün şarkılarımız 'batan gün kana benziyor' diye başlar. Şarapnel parçaları hala göğüslerini süslüyor gazilerimizin. Sevgilinin iri siyah gözleri gibi, bu madalyalarla kasabaların kahvelerinde ihtiyarlayıncaya kadar ne kadar mesut, ne kadar mutlu kahvelerini içtiler!

Dünyayı fethe kalkışan İngilizlerin lordları, kontları, soylu, nazenin çocuklar, işte burada, savaşa yemin ettiler. Şimdi orası bir açık hava müzesi. Şu yer adlarına bakın: Korkuderesi, Domuzderesi, Kanlısırt. Kanlıdere. Ve hala rüzgarlı ve hala çok soğuk!

Ey tümü şehit 57. Alay, ey kahraman 27. Alay, hikayenizi okuyunca, dilimiz tutuluyor, kalem elden düşüyor, 90 yıl sonra hala hıçkırıklar gözyaşlarıyla anıyoruz sizleri. Ne diyelim sizlere.. Şarkılarımızdaki gibi, 'Beni koynunuza alın'...

Toprağına sarılarak ölen yiğitler! Kapkara bir öfkeyle. Değil Çanakkale'den, düşmanı dünyadan kovdular. Ne kalk borusu çaldı, ne yat borusu. Uyumaksızın. Kudurmuş kurtlar gibi savaştı. Ne esir oldu, ne mağlup.. Aç karnına taşları, ağaçları kemirip, yine saldırdı!

Ay ışığıyla kanayan yaralarını sardılar. Alınlarındaki kan damlalarının gölünde süngülerini parlattılar.

Alınlarındaki kanlı teri, silecek adam kalmadı, içimizde. En meşhur şairlerimiz, bu kasırga karşısında, çaresiz, donakaldı.

Bakırdan, kızıl bir parıltı saçtılar geceye. Geceyi kemiklerle, mermilerle dantel dantel işlediler. Parçalanmış atların leşlerinde uyuyup, yeniden saldırdılar.

Yastık gibi yumuşacık mevziler kazdılar. Gecenin meşaleleri ateş böcekleri oldular. Memleketin en hüzünlü çiçeği, en soylu, gurur dolu, en uzun şarkıları oldular.

Derin ufuklarda uğuldayan topların ürküntüsü. O küçük patikada. Kuru otlar üzerinde. Çamura gömülü cesed parçaları üstüne, ebedi vatanlarına uzandılar. Çelik, kan, demirin korkunç fırtınasına, süngüleriyle karşı koydular.

Anadolu'nun çok yoksul, soğuk köylerinin çocukları. Sırılsıklam kan! Tepeden tırnağa mermi, şarapnel yarası. Daha düne kadar Çamlıca tepesinde şarkılar söyleyen İstanbul'un çocukları, bugün, bıyıklarından kan süzülen, eşsiz kahramanlar!

Vurulup, serildiğin yer, ebediyyen, buza kesmez artık. Ateş fışkırır, kalp atışından toprak. Korkma, Anadolu'nun boz kokulu rüzgarı, kanınızı kolalayıp kolalayıp Erciyes'in, Uludağ'ın tepelerine çoktan kaldırdı. Açılan yaralarınız Anadolu'nun ağır tekerleklerine motor oldu, kanınız, susuz çayırlarımıza kumaş oldu!

Sedyeyle taşınmadan, teneşire konmadan, tabutlara girmeden ölen yiğitler! Kanlıdere kurumadı hala. Sarı yapraklar, gözyaşı gibi düşen yiğitler! İngiliz dişlerini teker teker söken yiğitler! Omuzlarınız gibi yüksek şimdi, Conkbayırı, Kocaçimen!

Tankerlerden boşalan petrol gibi kan, loş, ıssız, dilsiz, hayalet dolu Domuzderesi, kanınızı taşırken nasıl gümbürdeyerek çağıldadı.. O bahar gecesi, taşları delen kanınızı kimsecikler görmedi. Dikenler mi battı, yılanlar mı soktu, mermiler mi ısırdı, kimsecikler sormadı.. Ege'nin suları, başını kaldırıp, o şehit kitabelerine bakar mı şimdi!

Artık ebediyyen uyumaz o sular. Nasıl okşar, okşar. Her akşam şarkılarla usul usul öper. Kazılmamış o mezarları hala!

Koşuyorum heyecanla o yüksek tepelere, 57. Alay'ın alnının değdiği o mübarek toprağa. Alnımı sürüyorum karatoprağın en ateşli yanağına

Kalın bir kefen gibi Saroz'un soğuk rüzgarı. Sormadı mı o gece silahsız asker olur mu? Mahalle maçı mı bu, beş metre mevzilerde savaşılır mı? Bu devlerin ülkesi, böyle minyatür sahalarda, kaç büyük savaş çıkardı!

17 Mart 2009 Salı

Ateşle İmtihan


Oyle guzel bir kitaba boyle bir konu icin isme istinaden de olsa atifta bulunmak istemezdim ama yaniyorum resmen.

Kar, gunes ve yagmur el ele verdiler; omru hayatinda Istanbul ikliminden baska iklim gormemis adami, degise degise manyaga cevirdiler. Dun ogleden sonradan beri kendime gelemedigim gibi, "Yangin olur, biz yangina gideriz" durumu git gide artiyor.

"Atesin varsa terleyeceksin arkadas" kabilinden gece kaloriferleri acip kat kat yorgan altina girecegiz artik. Ya da parasetamol manyagi olacagiz. Gurbet elde iki ucu boklu degnek...

Şaka Lan Şaka


Sag sutundaki haberi oldugu gibi arz ediyoruz. Bu futbolcu milleti hic anlamiyor sakadan...

Bu vefakar seyirci belki de Dunya'nin hicbir yerinde yoktu. Kar yagmur soguk demeden F.Bahce'nin butun maclarina gelmisler cok zaman alkislamislar ve bir kerede yakalamislardi.

B.Spor macinda arzulanan oyunu oynamaktan cok uzak F.Bahce takmi kendi seyircisi tarafindan son senelerde ilk defa yuhalanmisti.

Ayni seyirci Cumartesi gunu insanin gozlerini yasartacak tablolar meydana getiriyorlardi.

Mesela macin baslamasindan 10 dakika sonra taraftarlar toplu halde "Gecen hafta biz saka yaptik" diyerek F.Bahce takim oyuncularindan adeta ozur diliyorlardi.

Bilqis Abdul-Qaadir


Yukaridaki Irakli bir futbolcunun ismi degil. Resimdeki mekan, New Leadership Charter School. Massachusetts eyaletinin liseler arasi sayi rekorunu, 18 yil sonra Rebecca Lobo'nun elinden alan ve ilk kez 3000 sayiya ulasan genc bir bayan basketbol oyuncusunun okulu.

Ailesi (Karen Humphrey ve Charles Cross, sonradan muslumanliga gecmisler) oldukca mutedeyyin Qisi'nin. Dolayisiyla kendisi de bu kurallarin icerisinde bulmus kendini. Ve ortunmus. Sureci asagidaki sekilde anlatiyor.

"In eighth grade, I wasn't covered. I looked like everybody else. And it really wasn't a decision. I had to... I had to get used to it, no matter how hard it was for me. I know the first few weeks in school kind of tested me."

Bizim memleket icin oldukca tuhaf degil mi? Hem dininin gerektirdigini dusundugun seyleri yap, hem de basketbol oynamaya devam et. Asagi baksan ayri, yukari baksan ayri dert olacak bir sey gibi geliyor kulaga ama biraz da yetisme tarzi ve bakis acisiyla ilgili bir sey bu. Kendisine Sharar Peer ile ilgili bir soru soruldugunda su cevabi verecek kadar kafasinda bir seyleri bitirmis olabilmek muhim olan.

"I really feel it shouldn't be that way. It shouldn't matter what god they believe in ... or what they do religiously during the day ... or what they have on their head. The question is, Can you play?"

Onumuzdeki sonbaharda Memphis'de NCAA kariyerine baslayacak genc oyuncu. Ve bir ilki gerceklestirecek. Aydinlik bir kafa olsun da nasil olursa olsun ama olsun... Memleket icin bu hususta duaciyiz.

Bir Zamanlar TBL

Yanilmiyorsam; normal sezonu Galatasaray'in bir puan onunde lider bitirip, play-off'da Pasabahce'ye elendigimiz 1989-1990 sezonu kadrolari.




16 Mart 2009 Pazartesi

Kader


Once Kader, sonra Masumiyet cekilmis olsa, bu etkiyi yaratmazdi herhalde bunyelerde bu seri. Zira ne Vildan Atasever, bir Derya Alabora. Ne de Ufuk Bayraktar, bir Haluk Bilginer. Muge Ulusoy da "Kurtlar Vadisi"ndeki Meral rolunden sonra hap ayni yapmaciklikta geliyor bizim gozlere...

Lakin birinci filme bunca yenilgiye ragmen "Kader" de sonuna kadar nefessiz izletiyor kendisini, ilk filmdeki hikayenin vuruculugundan mutevellit. Haluk Bilginer'in piknik yerindeki tiradini, anlattiklarini saniye saniye gormek istiyor insan.

Erkan Can'in "Masumiyet"i izledigi sahne de ayrica...

Uğur : Neden geldin?
Bekir : Biliyorsun.

Best Of...


Best Scorer of The Tournament
Seda Tokatlioglu

Best Receiver of The Tournament
Valeriya Korotenko

"Kaybedilmemesi gereken iyi oyuncu"ya iki ornek.

Bekleyelim, gorelim...

Bronz Madalya Yakisti


Evsahibi Novara sampiyon oldu. Biz de ucuncu olduk. Darisi lig ya da Avrupa, herhangi bir kupanin basina...

Bir tek bayan voleybol takimi kaldi sampiyonluk hasretine son veremeyen. Aslinda uzak da degil sampiyonluk. Eldeki kaliteli oyuncular kadroda tutulabilirse, transferde gec kalinmazsa, hapci ilacci ve diger muesseselerin ustunlugune son vermemiz isten bile degil ama ha bu dediklerimizin olmasi, ha deveye hendek atlatmak. Neredeyse ayni sey.

Tekrar tebrikler kizlar.

Sakin Olun, Gecti.


Pazartesi sabahi insani ne guldurur? Su haberi ve pankarti gordum, az kalsin yere dusecektim.

Iki uc sene once gaza gelip, sitelerinde cosan bu vatandaslar Abdi Ipekci'de bir pankart acmaya kalkmis, sonra da bozguna ugramis ordu gibi salonun muhtelif yerlerine kacismislardi.

Anlasilan pankart konusundaki israrlarindan vazgecmemisler. Akillar da iyice yerinden oynamis olacak. Senelerce cumle kulup takiminin anasini aglatan, Memduh Oget vb. muessese destekcisi hakemlere gik cikarma. Ondan sonra, bileginin hakkiyla on kusur mac seni ezen Fenerbahce olunca, Fenerasyon... Yok yahu!

Eski Abdi Ipekci gunlerinde bir tezahurat vardi bizim.

"Oglum, cocugum, evladim" diye. Onu sizlere ithaf ediyoruz, sayin Efesliler.

(Efesliler ne lan? Muessesenin taraftari mi olur?)