"Tüm teknolojik ve ekonomik gelişmelere karşın, ayrıcalık ve hiyerarşiye dayalı, baskı mekanizmalarıyla korunan insan ilişkileri biçimlerinin sonu gelmedi, sadece yeni biçimler aldı. Hep muhalif olmalıyız, çünkü insan onuruna yakışan, ayrıcalıklar, hiyerarşiler ve bunları korumak için kaçınılmaz olarak kurulan ve korunan, her türden baskı sistemlerinden, onların yerküreyi talan eden siyasetlerinden yana olmak değil."
30 Haziran 2010 Çarşamba
Hep Muhalif Olmak
"Tüm teknolojik ve ekonomik gelişmelere karşın, ayrıcalık ve hiyerarşiye dayalı, baskı mekanizmalarıyla korunan insan ilişkileri biçimlerinin sonu gelmedi, sadece yeni biçimler aldı. Hep muhalif olmalıyız, çünkü insan onuruna yakışan, ayrıcalıklar, hiyerarşiler ve bunları korumak için kaçınılmaz olarak kurulan ve korunan, her türden baskı sistemlerinden, onların yerküreyi talan eden siyasetlerinden yana olmak değil."
29 Haziran 2010 Salı
Facebook'un Filmi
Memleketimizde zaman zaman kullanımı esnasında boku da çıkan Facebook'un filmi çıkıyormuş.
"Social Network" adındaki bu güzide yapımın fragmanı yukarıda.
28 Haziran 2010 Pazartesi
Hastane Endişesi
Özel televizyonların yeni çıktığı dönemde TeleOn, gecenin kör vaktinde erotikli merotikli korku filmleri verirdi. Gerçi görünen malzeme, taş çatlasa iki kalça, iki memeydi ama millet TRT'de en fazla "öpücük sonrası yukarı yükselen kamera" hallerine teşne olduğu için, herkese çok ekstrem gözükürdü.
İşte o vakitler, sonradan senaryosunun Stephen King'den indirme olduğunu öğreneceğimiz "Salem's Lot" döner dururdu ekranda, iki üç haftada bir. Tümden vampir olmuş bir kasaba, sevgilisini onlardan kurtarmak isteyen bir genç ve sevdiceğinin de vampir olduğunu öğrenince yıkılması vs.
Şimdiki gibi, vampirlik, kurt adamlık ayağa düşmemiş o zamanlar. Yüzyılların husumeti değil de, 16-17 yaşında kız çocuğu için bu güzide camiaların birbirine girmesi, bugünün Alacakaranlık işleri. Neyse...
Tabii çocuğuz o vakitler; filmi izledikçe, "ulan ya yarın öbür gün bizimkiler de böyle olursa" geçiyor akıldan. Halbuki Bostancı'da vampirin ne işi var? Biraz zaman geçince idrak da ediliyor ama hal üstümüze yapışık kalıyor.
Gazetede kaza, televizyonda terör saldırısı, göz önünde kavga dövüş gördükçe "Ulan ya yarın öbür gün sevdiklerimin yakınında da böyle olursa" giriyor oyuna. Eskilerin özlü sözlerdeki yüksek isabeti ve bir zamanlar zikrettikleri "Sakınılan göze çöp batar" deyişi sebebiyle, fazla açığa vurmadan içimizde yaşıyoruz bu hissiyatı. Saçlar da erken yaşta biraz ondan dökülüyor tepe nahiyesinden. Her şeyi düşüne, her şeye takıla...
Hepsi saçma, hepsi bir yana diyelim de; "Atın ölümü arpadan olsun" deyip, zorda kalmadıkça adım atmadığım yere insanın kıymetlileri gidince bir tuhaf oluyor. Bu memlekette en küçük bir şey için, misal gözünü kontrol ettirmek için bile hastaneye giden insanın arkasından dört değil, on dört gözle bakarım ben arkadaş. Hayırlısıyla bit ulan pazartesi! Mesaiden falan değil de mücbir sebeplerden çok fena uyuzum sana bugün.
İşte o vakitler, sonradan senaryosunun Stephen King'den indirme olduğunu öğreneceğimiz "Salem's Lot" döner dururdu ekranda, iki üç haftada bir. Tümden vampir olmuş bir kasaba, sevgilisini onlardan kurtarmak isteyen bir genç ve sevdiceğinin de vampir olduğunu öğrenince yıkılması vs.
Şimdiki gibi, vampirlik, kurt adamlık ayağa düşmemiş o zamanlar. Yüzyılların husumeti değil de, 16-17 yaşında kız çocuğu için bu güzide camiaların birbirine girmesi, bugünün Alacakaranlık işleri. Neyse...
Tabii çocuğuz o vakitler; filmi izledikçe, "ulan ya yarın öbür gün bizimkiler de böyle olursa" geçiyor akıldan. Halbuki Bostancı'da vampirin ne işi var? Biraz zaman geçince idrak da ediliyor ama hal üstümüze yapışık kalıyor.
Gazetede kaza, televizyonda terör saldırısı, göz önünde kavga dövüş gördükçe "Ulan ya yarın öbür gün sevdiklerimin yakınında da böyle olursa" giriyor oyuna. Eskilerin özlü sözlerdeki yüksek isabeti ve bir zamanlar zikrettikleri "Sakınılan göze çöp batar" deyişi sebebiyle, fazla açığa vurmadan içimizde yaşıyoruz bu hissiyatı. Saçlar da erken yaşta biraz ondan dökülüyor tepe nahiyesinden. Her şeyi düşüne, her şeye takıla...
Hepsi saçma, hepsi bir yana diyelim de; "Atın ölümü arpadan olsun" deyip, zorda kalmadıkça adım atmadığım yere insanın kıymetlileri gidince bir tuhaf oluyor. Bu memlekette en küçük bir şey için, misal gözünü kontrol ettirmek için bile hastaneye giden insanın arkasından dört değil, on dört gözle bakarım ben arkadaş. Hayırlısıyla bit ulan pazartesi! Mesaiden falan değil de mücbir sebeplerden çok fena uyuzum sana bugün.
Başka Bir Vader Mümkün!
Nicedir şu "imgelem" kelimesini kullanmak istiyordum; bugüne nasipmiş.
Diğerleri de şuralarda!
Adidas N'Oluyo?
"The Girls Of Adicup" diye bir reklam serisi peydah olmuş ortama. Bir tanesi yukarıda, başka başka birkaç taneyi de şurada bulabilirsiniz.
25 Haziran 2010 Cuma
Afrika'da Mevzu Var!
Sirk Bitti! Dağılabilirsiniz!
Aşağıdaki linkte, yukarıdaki resimde yer alan almayan bütün "süreç aktörleri"nin bir benzerini görebilirsiniz. Zihniyet aynıdır! Türkiye'de kurumsallığın geldiği son noktayı takdim ediyoruz.Buradan buyrun.
Kim Gelsin, Onu Söyleyin!
Sadece Fenerbahçe için değil, akla gelen her camia için gelsin bu soru. Herkes ayrı ayrı cevap versin kendince.Yıllardır görev başında, icrasından mesul bulunduğunuz bir kurum var. "Gruplardan ve kişi hakimiyetinden kurtardım" demek için, uzun zamandır uğraşıp, çabalamışsınız. Yapmadığınız mâli hareket kalmamış. Bir kısım icraatlarınızı beğenmeyen kişiler ve tabii onlara karşı sizi savunanlar var.
Size yönelen eleştiriler, yanınızdakiler tarafından "Tamam, madem beğenmiyorsunuz, o gitsin. Ama kim gelsin; onu da söyleyin bakalım" şeklinde karşılanıyorsa ne hissedersiniz?
a) "Demek ki benden başkasına güvenmiyorlar" diye düşünerek gurur mu duyarsınız?
b) "Bir dakika! Onca zamandır kurumu 'lider ve klik sultası'ndan kurtarmaya çalışıyorum ama arkamda olanlar bu cümleyi kurabiliyor. Kişi hakimiyetine ve grup tahakkümüne yeniden benim üzerimden göz kırpıyorlar" diye hayal kırıklığı mı hissedersiniz?
c ve d şıkları yok. "Hepsi" ve "Hiçbiri" de... Suale mukabil seçenekler bunlar. Seçin birisini.
Eğer "a" diyorsanız, siz de eskinin bir büyük adamı gibi "Bu memleketin başına bir çoban lazım.." fikrindesiniz demektir. Gün gelip, kepeneği çıkardığınızda sürünün içinde yerinizi alırsınız.
Cevabınız "b" ise hala şansınız var demektir. Gözünüze henüz perde inmemiş.
Liderin çabası, üzüntüsü ve kaygısı, kendi dönemi için olmaz.
Lider, sorumlusu olduğu kitlenin yarınını düşünür.
"Ben liderim" diyen insan, kendisini eleştirenlere "Katranı kaynatmakla olmaz ki şeker" demez.
İcraatına ölçüsüz saldırana "Şam'ın şekeri", ölçüsüz müdafaa edene ise "Arab'ın zekeri" diye bakmayan, "Ne o, ne o" demeyen insandan maalesef lider olmaz.
"Olsa da koydum, olmasa da koydum" kafasıyla "Dünya Kulübü" olunmaz.
Taraftarda Çuvaldız Merakı
Trabzon faciasından sonra münferit tepkilerle başlayan, Grup CK'nın açıklamasından sonra şiddetle tartışılan ve Vamos Bien'in kararıyla zirve yapan durum "Fenerbahçe Tribünü Nasıl Kurtulur?" konusunda her kafadan bir ses çıkmasını sağladı.
İnsanların, neye, nasıl emek verdiğini bilmeden yapılan;
"Fenerbahçe'yi nasıl yalnız bırakırsınız?"
"Taraftarlık bu değil"
"Siz kendinizi ne sanıyorsunuz?"
"Herkes gider, Fenerbahçe kalır"
vb. yorumları bir kenara bırakacak olursak, sesi gür çıkan iki topluluk var.
Birincisi, yönetimin takındığı tutumun külliyen değişmesi gerektiğini savunanlar.
İkincisi de yönetim kaynaklı sorunları inkar etmemekle birlikte esas problemin tribün içerisinde birlik sağlanamaması olduğunu söyleyenler.
İki tespit de doğru gibi gözüküyor ama hem içeriden hem de dışarıdan delik deşik olmuş bir taraftar kitlesine, artık daha fazla çuvaldız batırmanın lüzumu olmadığını düşünüyorum.
Ezelden beri bu meselenin iki tarafı var:
Taraftar - Yönetim
Yönetim, zaman zaman yanına devlet aygıtının unsurlarını da aldığından ötürü, fazla enstrümanla hücum eder gibi gözüküyor.
Taraftar ise "kendi içerisinde bölündüğü için" mücadelesinde nicelikten yoksun gözüküyor ve yine aynı sebepten nitelik eksiği çekiyor.
Tabii böyle bakıldığı zaman "Taraftar birlik olmadığı için bunlar başımıza geldi" görüşünün ağır basması haklı gözükebilir ama kazın ayağı öyle değil; çünkü "Fenerbahçe Taraftarı" sadece tribündeki 50.000 kişiden ibaret değil. 55 Lira'lık biletlere verilen tepkinin sonucunda, stada ancak sokulabilmiş kitleleri, ne ile mücadele edilmesi gerektiği konusunda ikna etmek zorundayız. Daha şimdiden "Kabahatin çoğu sende, canım kardeşim" dersek, başlamadan kaybetmiş oluruz. Kaldı ki bugün suyu sıkılsa "Fenerbahçeliyim" diyecek milyonların yaşadığı İstanbul'da "Birlik olamadı" diye taraftara yüklenmek, mücadele verdiğini söyleyenlerin "kibiri" olur.
Önce yakın tarihimizden başarılı bir savaş taktiğini yazıp, sonra da ne ağlayıp sızlamanın, ne de geçmişe ağıt yakmanın değiştirmeyeceği bir gerçeğin adını koyalım.
"Küçük büyük her cüzütam bulunduğu mevziden atılabilir; fakat küçük büyük her cüzütam, ilk durabildiği noktada tekrar düşmana karşı cephe teşkil edip muharebeye devam eder. Yanındaki cüzütamın çekilmeye mecbur olduğunu gören cüzütamlar, ona tabi olamaz. Bulunduğu mevzide nihayete kadar sebat ve mukavemete mecburdur."
Fenerbahçe taraftarı, öyle ya da böyle, stadyumda ve salonlarda tribün mücadelesini kaybetmiştir. Ama bu durum topyekün mağlubiyet anlamına gelmez; çünkü tribünün nüvesi, yani sokak, bizlere alabildiğine açık. Keza internet alemi de ses duyurmaya, aynı ölçüde müsait. İcra makamını her eleştirene, ne dediğine bakmadan "Dinlemiyorum ki ben alalaaaleealaeeaaaeee" tavrı takınan "HDTD" insanlarına aldırmadan, kaybettiğimiz yeri terk edip, tutabildiğimiz ilk cephede mücadeleye devam etmek gerek. Göreceksiniz; bıkmadan ve üslubu şaşırmadan anlatılacak doğrular, gün gelecek, en ummadığınız insanların bile "Haklısınız" demesine sebep olacak.
Zaten, bugün yönetimin en katı icraatlarını acımasızlıkla destekleyenler bile, sözde "yandaşlardan" daha evladır. Başlığı "Destek veriyoruz" vb. olan bildiriler yayınlayıp, bunların muhteviyatında dişe dokunur tek cümle bulundurmayan ve / veya bir final maçında yıllarca bize çektirmediği kalmamış rakibi alkışladığı enerjinin onda birini mücadeleye omuz vermekte kullanmayan "ne kokar ne bulaşır" topluluklardan görülecek faydanın kat kat fazlası, düzgün bir yöntem izlendiğinde bu insanlardan gelir. Anadolu'ya Milli Mücadele'nin ipini çekmek için geçip, ilerleyen süreçte "değişmez adam" olan Fevzi Çakmak örneği, uç olmakla birlikte, hangi tarihin nasıl tekerrür edebileceğini bize gösterir.
Biz gidelim, istim arkadan gelsin.. Olur da bu deveyi güdemezsek, zaten bu diyardan gideceğiz. Gitmezsek de "Niye güdemedik" diye düşünmeyeceğiz. Bize yakışan kibir değil, bu olur.
İnsanların, neye, nasıl emek verdiğini bilmeden yapılan;
"Fenerbahçe'yi nasıl yalnız bırakırsınız?"
"Taraftarlık bu değil"
"Siz kendinizi ne sanıyorsunuz?"
"Herkes gider, Fenerbahçe kalır"
vb. yorumları bir kenara bırakacak olursak, sesi gür çıkan iki topluluk var.
Birincisi, yönetimin takındığı tutumun külliyen değişmesi gerektiğini savunanlar.
İkincisi de yönetim kaynaklı sorunları inkar etmemekle birlikte esas problemin tribün içerisinde birlik sağlanamaması olduğunu söyleyenler.
İki tespit de doğru gibi gözüküyor ama hem içeriden hem de dışarıdan delik deşik olmuş bir taraftar kitlesine, artık daha fazla çuvaldız batırmanın lüzumu olmadığını düşünüyorum.
Ezelden beri bu meselenin iki tarafı var:
Taraftar - Yönetim
Yönetim, zaman zaman yanına devlet aygıtının unsurlarını da aldığından ötürü, fazla enstrümanla hücum eder gibi gözüküyor.
Taraftar ise "kendi içerisinde bölündüğü için" mücadelesinde nicelikten yoksun gözüküyor ve yine aynı sebepten nitelik eksiği çekiyor.
Tabii böyle bakıldığı zaman "Taraftar birlik olmadığı için bunlar başımıza geldi" görüşünün ağır basması haklı gözükebilir ama kazın ayağı öyle değil; çünkü "Fenerbahçe Taraftarı" sadece tribündeki 50.000 kişiden ibaret değil. 55 Lira'lık biletlere verilen tepkinin sonucunda, stada ancak sokulabilmiş kitleleri, ne ile mücadele edilmesi gerektiği konusunda ikna etmek zorundayız. Daha şimdiden "Kabahatin çoğu sende, canım kardeşim" dersek, başlamadan kaybetmiş oluruz. Kaldı ki bugün suyu sıkılsa "Fenerbahçeliyim" diyecek milyonların yaşadığı İstanbul'da "Birlik olamadı" diye taraftara yüklenmek, mücadele verdiğini söyleyenlerin "kibiri" olur.
Önce yakın tarihimizden başarılı bir savaş taktiğini yazıp, sonra da ne ağlayıp sızlamanın, ne de geçmişe ağıt yakmanın değiştirmeyeceği bir gerçeğin adını koyalım.
"Küçük büyük her cüzütam bulunduğu mevziden atılabilir; fakat küçük büyük her cüzütam, ilk durabildiği noktada tekrar düşmana karşı cephe teşkil edip muharebeye devam eder. Yanındaki cüzütamın çekilmeye mecbur olduğunu gören cüzütamlar, ona tabi olamaz. Bulunduğu mevzide nihayete kadar sebat ve mukavemete mecburdur."
Fenerbahçe taraftarı, öyle ya da böyle, stadyumda ve salonlarda tribün mücadelesini kaybetmiştir. Ama bu durum topyekün mağlubiyet anlamına gelmez; çünkü tribünün nüvesi, yani sokak, bizlere alabildiğine açık. Keza internet alemi de ses duyurmaya, aynı ölçüde müsait. İcra makamını her eleştirene, ne dediğine bakmadan "Dinlemiyorum ki ben alalaaaleealaeeaaaeee" tavrı takınan "HDTD" insanlarına aldırmadan, kaybettiğimiz yeri terk edip, tutabildiğimiz ilk cephede mücadeleye devam etmek gerek. Göreceksiniz; bıkmadan ve üslubu şaşırmadan anlatılacak doğrular, gün gelecek, en ummadığınız insanların bile "Haklısınız" demesine sebep olacak.
Zaten, bugün yönetimin en katı icraatlarını acımasızlıkla destekleyenler bile, sözde "yandaşlardan" daha evladır. Başlığı "Destek veriyoruz" vb. olan bildiriler yayınlayıp, bunların muhteviyatında dişe dokunur tek cümle bulundurmayan ve / veya bir final maçında yıllarca bize çektirmediği kalmamış rakibi alkışladığı enerjinin onda birini mücadeleye omuz vermekte kullanmayan "ne kokar ne bulaşır" topluluklardan görülecek faydanın kat kat fazlası, düzgün bir yöntem izlendiğinde bu insanlardan gelir. Anadolu'ya Milli Mücadele'nin ipini çekmek için geçip, ilerleyen süreçte "değişmez adam" olan Fevzi Çakmak örneği, uç olmakla birlikte, hangi tarihin nasıl tekerrür edebileceğini bize gösterir.
Biz gidelim, istim arkadan gelsin.. Olur da bu deveyi güdemezsek, zaten bu diyardan gideceğiz. Gitmezsek de "Niye güdemedik" diye düşünmeyeceğiz. Bize yakışan kibir değil, bu olur.
Predatör Koptu, Geliyor!
Nerede eski malzeme görsem irkiliyorum aslında. Lan bırakın dursun işte, daha ne kurcalıyorsunuz hayvanı? Aynı şekilde "Chosen" insan görsem geriliyorum. Bitmedi, tükenmedi seçilmiş adam memlekette. Kanlı manlı, cıvıl cıvıl bir film gibi duruyor. Aha bu da fragmanı. Morpheus nerden nereye geldi, hey gidi!
24 Haziran 2010 Perşembe
Işıl, Seneye Fenerbahçe'ye..
Bu sene geçti artık ama bir dahaki sezona kesin bekliyoruz.Fatih'ten, Tümer'den, Emre'den, Kaya'dan eksiği yok, fazlası var.
Bir kaç sene sonra, sporu bırakınca, bir diğer Galatasaraylı Didem Akın'ın yerine takım sorumlusu da olur.
Mis!
Şimdi Papazın Çayırı'nda PVH'ın ilgili yazısını görünce daha da bir aydım ya duruma; o kısım başka, bambaşka mevzu. Detaylı üzerinde durmak lazım. Efes Pilsen'le son dönem münasebetlerimiz mideyi zorlar halde.
Neyse...
Tarih boyunca milyon tane insan taraf değiştirdi. Milyon tane topluluk da bu tornistanlara bir şekilde göz yumdu, onlardan yararlandı.
Evet, savaşta değiliz. Karşımızdakiler çete lideri ya da komutan değil, profesyonel sporcular ama bir şekilde diğer camialara geçmiş insanların "ehlen ve sehlen" faslından hemen sonra baş tacı edilmeyeceğine dair örneklerden birinde, Çerkez Ethem'in anıları bundan birini anlatır:
"Şimendifer hattı üzerindeki istasyonlarda durdukça, buralardaki Yunan askerleriyle karışık yerli Rum ve Müslümanlardan mürekkep bir topluluk bize bakıyor, kimi nefretini ve hakaretini, kimi sevincini gösteriyordu. Bizi seyredenler arasında mahzun ve üzgün duranlar da vardı. Bunları görmemeye gayret ediyor, hatta bazı istasyonlarda kompartımandan çıkmıyordum.
Kırkağaç istasyonunda kalabalık kompartımanın etrafına üşüştü, tren durunca kapı açıldı, içeriye kolunda başçavuş işareti bulunan ve sonradan Ayvalıklı olduğunu öğrendiğim birisi girerek bana Türkçe ve Rumca küfürler etmeye başladı. Arada sırada etrafına göz atıyor, neden benim bu hareketime katılmıyorsunuz, demek istiyordu"
"Sui misal, emsal olmaz" demişler. Doğrudur. Bu uçuk örneğe istinaden "Kaya'yı şimendifere koyalım. İstasyonlara da kendisinden haz etmeyenleri yerleştirelim. Her durakta teşhir edip, taciz edilmesini sağlayalım" diyen yok. Ama bir zahmet geçmişin terbiyesizliklerini unutmayan ve kızgınlığı taşıyan Fenerbahçe taraftarlarına da "at pazarında yellenip duran eşşek" muamelesi yapılmasın. Bu transferin sonrası bir milat olsun. Kaya, önceki süreçte yaptıklarından ötürü Fenerbahçe camiasından özür dilesin!
Ama olmayacak.. Eski tas, eski hamam devam edecek her şey. "Çizgiden Çıkaran..."da bir rehber var bugün. "Bir Sporcu Fenerbahçe'ye Nasıl Gelir?" temalı bu rehberde yazılanlar uygulanmaya devam edecek. Adım gibi de eminim, Işıl olur da Fenerbahçe'ye gelirse, hiç utanmadan ve sıkılmadan "Işıl, cimbomun anasını sik" diye bağıranlar çıkacak. Hah, işte öyle Fenerbahçeliden (!) var ya, Allah hepimizi uzak etsin.
Olmaz demeyin, yönetimi izleyin, kurumsal kimliiiik!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



