30 Ekim 2009 Cuma

Bayrak ve Bayram

Zar zor kalkıp, gözünü açamadan içtimaya çıktığın bir bayram sabahı, herkeslerden uzakta, bayrak göndere doğru giderken nazlı nazlı dalgalandığı zaman duygudan gözün kamaşıyorsa eğer ve tüylerin diken diken oluyorsa nihayetinde, seviyorsun ülkeni.

Seviyorsan ülkeni ve bir yandan da "Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak" dizesine gülümseyerek "Keşke" diyorsan eğer; insanları sağcı, solcu, seküler, dindar diye ayırmayıp, bayrağı ve onu seveni sevmek gerek en başta.

Sevmek de yetmez aslında. İmkanın olduğunda, kıçını kaldırmayan bir "İnternet Entelijansiyası Adamı" pozlarında coşmak yerine, idealist bir "Mefkure Adamı" olmak için çabalamak gerek.

Her şey bir yana; "Tekalif-i Milliye insafsızlıktır" diye kızıyorsan veya "madde planında kurtaranların ruh planında helak ettikleri" fikri sabitse bile serde, saygı duymak gerek "Vatanından başka sevgili bilmeyen" o nesle.

Bir şeyleri, birilerini "gerçekten seven" insan sayısı çok azaldı çünkü.

Cumhuriyet Bayramınız kutlu olsun.

Sarı Melekler'in Süper Kupası

İki tane tezahürat gider bu maça ve kupaya.

Birincisi;
Fener şampiyon,
Fener kupayı,
Eczacı da aldı babayı.

İkincisi de;
Sizin gibi takıma,
Tüm kupalar yakışır.

Son olarak ben de Çiğdem Kaptan'ın dediğini diyeyim madem.

Darısı kalan 3 kupaya İNŞALLAAAAAAAAH :))

Deniz Seki Jedi Olmuş

Deniz Seki, Ayşe Arman'ı aramış. Off the record içini dökmüş. Kader kurbanı sanatçı (!) olarak, meramını kelimelere dökerken, ne kadar pür-i pak olduğunu ispata çalışıyor kendisi. Yapsın tabii. Fakat bir yandan da bu kadar iyi edebiyat yapamayan "eski" suçlular geliyor akla. Hani bir zamanlar Deniz Seki'nin "Tu kaka" dedikleri. Nereden, nereye?

Demeçlerden bir demet şöyle:
“İnanır mısın, ben orada içimi yıkadım. Hemen kirletmek istemiyorum!”
“Kara kaplı defter soruyorsun bana, herkesi affettim ben. Hiç öyle çetele tutmadım. Kimseyle bir derdim yok.”

Darth Vader olsa, ne derdi?
"The force is with you young Deniz Seki. But you're not Jedi yet"

Force Savaşları

Yavin Savaşı'ndan aşağı yukarı 26,000 yıl ve ilk Cumhuriyet'in kurulmasından yaklaşık 8 asır önce, gücün aydınlık tarafı Ashla ile karanlık taraf Bogan'ın savaşından bir sahne.

O zamanlar Lightsaber falan hak getire tabii. Eski usul kılıçlarla, döner bıçaklarıyla kapışma.

Bu mevzudan sonra, Ashla'cılar Tython'dan ayrılıp, Ossus gezegenine gidiyorlar ve "Jedi Order" ortaya çıkıyor.

İsteyene gider!

Cartman's Poker Face



South Park'ın 13. sezonu, ikinci yarısına muazzam bir seriyle devam ediyor.

Pa pa pa poker face
Pa pa poker face
Ma ma ma ma
Pa pa pa poker face
Pa pa poker face
Ma ma ma ma

28 Ekim 2009 Çarşamba

Gönlüm Sende.

Senelerce denk gelip, senelerce mana veremediğim iki şey oldu televizyonda. Bir tanesi TRT'nin Pazar Konseri, bir tanesi de defileler.

Kabul ediyorum "Onca manyak program varken, klasik müzik programına kafayı takmak" sağlıklı bir hissiyat değil ama ben artık "Ruh hastaları da insandır" kabilinden bakıyorum, o ne idüğü belirsiz sabah programlarına. Zaten elimde olsa sunucusu, seyircisi ayırmadan hepsini bir odaya toplayıp, kızılcık seansları düzenlemez miyim? Kralını yaparım.

Pazar Konseri'ne takma sebebim nostaljik. Hani tek kanallı televizyondan başka izleyecek bir şey olmadığı vakitlerde"En Keyifli Sabah Oscarı"nın devamlı kazananı olan Pazar günleri, ekrandan bize doğru "Sevecekseniz ulan klasik müziği; geçmişinizi sikerim sizin bak" şeklinde nazar eden bir amca ve orkestrası, erkenden zuhur ediyorlardı ya, sebep o işte...

Bugün Opera'ya mesafeli yaklaşıyorsam Godfather III, klasik müziği her gördüğümde önümü ilikliyorsam da "Pazar Konseri" sayesindedir.

Zaman değişti. Çorba tadında özel kanalları ve bürokratik reflekslerden arınmaya çalışan devlet televizyonlarını bir kenara koyarsak, tematik televizyon kanalları da var artık. Aç, canının istediğini izle. Fakat ben hala olur olmaz defile izlenmesini anlamış değilim.

"Olur olmaz"dan kastım şu... Senelerce takıldığım ganyan bayiilerinden tutun da, hasbelkader girdiğim Tekel dükkanlarına kadar alakasız bir sürü yerde Fashion Tv'yi açık görmüşümdür mesela. Her seferinde "Ne yapıyorsunuz arkadaş siz?" diye sormayı istemişimdir. Fakat o uhrevi hava esir alıyor insanı, sen de haplanmış gibi bilmem hangi modacının falanca kreasyonundaki hilkatten acayip elbiseli görünen mankenlerine dikkat kesiliyorsun. Dışarıdan gören olsa, bir yandan ikili oynarken diğer taraftan Champs-Élysées hayalleri kuruyormuş izlenimi veren bu kitleyi alır, laboratuvar ortamına götürür, senelerce incelemeye tabi tutar.

"Ne anlatıyorsun lan sen?" denebilecek bu yazının ana fikri ve uzun lafın kısası "başlık" ve başlığın da başına eklenecek bir kelimeden ibaret...

Senelerce defile denen şeyin kitlelerce neden izlendiğine iki gram akıl erdirememiş bendeniz, "I'm a poor lonesome cowboy" olarak Almaty'de takıldığım şu anda küçük bir defile hayali kuruyorum. Mekanı İstanbul, tek seyircisi Canarino, tek rengi pembe. Hah, başlık şimdi tamam oldu işte... Pembe, gönlüm sende...

Selahattin Duman'dan Fenerbahçe'ye Açık Mektup

Bir gün önceki yazısının linki de şurada. Güzel analizler :)
-----------------------------------------------------
Son Kadıköy faciasından sonra işimi gücümü bırakıp bu mektubu yazmak zorunda kaldım.. Yakın çevrem mağdur, boynu bükük Galatasaraylı arkadaşlarımla dolu olduğundan başka çarem yoktu.. Ayrıca ahalinin huzuru açısından bu işi yapmaya mecburdum.. Lütfen gereğini yapın..

Sayın Başkan, Muhterem Yönetim Kurulu Üyeleri..

Galatasaray ile Fenerbahçe arasındaki maçlar, futbol rekabeti olmaktan çıktı, önceden plânlanan ağır bir eziyete dönüştü..

Manen işlenmiş “taammüden cinayetten” farksız bir eylem oldu..

Fenerbahçe maçları yaklaştığı zaman benim sevgili arkadaşlarımın havası değişiyor..

Önce umutlanıyorlar.. “Bu kez Kadıköy’de boynumuz bükülmeyecek..” diye konuşuyorlar ama bunlara kendileri de inanmıyor..

Maç günü yaklaştıkça psikolojileri bozuluyor..

İnfazına birkaç saat kalmış idam mahkûmunun psikozunu her biri ayrı ayrı yaşıyor..

Kendi aralarında cepten mesajlarla birbirlerine moral vermeye çalışıyorlar ama kulak asmayın..

Sonucu herkesten iyi bildikleri için söylediklerine kendileri de inanmıyor..
***
Örneğin gazeteci yazar Hasan Cemal, maça daha bir ay varken bana “Kadıköy’de ne olur?” diye sordu..

Ben de ne olacağını açık açık söyleyip moralini bozmak istemediğimden “Ebe’ne sor, sana daha detaylı anlatır..” deyip konuyu kaynatmaya çalıştım..

Garsona döndüğüm sırada omuzuma arkadan yumruk attı.. Hâlâ adale ağrısı çekiyorum..

Aynı şeyi Mehmet Ali Birand da Uğur Dündar’a sormuş.. Tabii Uğur Bey müeddep biri olduğundan ters konuşmamış..

Sadece “Maça gitmeseniz sizin için daha iyi olur..” demiş..

O günden beri Mehmet Ali Birand bizim Uğur Dündar’ı gördüğü yerde el kol hareketi çekiyor, uygunsuz benzetmeler yapıyor..

HUZUR KALMADI

Mehmet Ali Birand reyting savaşlarında “Kadıköy mağduru Cimbom’dan” farksız olduğu için dışardan bakanlar onun bu sebepten agresifleştiğini zannediyorlar..

Ama işin aslı bozulan psikolojilerde..

Ben örneği yakın çevremden verdim ama gerçek memleketin umumi manzarasına uygun..

Evinin erkeği Galatasaraylı olup da “huzuru bozulmayan” bir tek aile yok memlekette..

Siz Galatasaray’ı sürekli yenerek memleketimizde aile içi şiddeti körüklüyorsunuz.. Yüz binlerce ilkokul çağındaki sabi, bu sebepten dayak yiyor..

Boşanmaları inceleyin.. Fener-Galatasaray derbisinden sonra patlama yaptığını hayretle göreceksiniz..

Ayıptır, yazıktır, günahtır..

Bu mektubu bu yüzden yazıyorum.. Artık bu işe bir son verin.. Haklı olarak “Gelsinler, yensinler.. Elerini kollarını mı bağlıyoruz?” diyeceksiniz ama elinizi vicdanınıza koyun..

Bu arkadaşların gelip de Fener’i orada yenecek dermanları yok.. Psikolojileri darmadağın.. Eziklikleri anlatılacak gibi değil..

Üstelik Galatasaraylı futbolcuların her birini tanıyorum.. Gururlu çocuklardır..

Ölürler de maçtan önce sizinkilere “Biraz gevşek oynayın.. Bari maç berabere bitsin..” demezler..

Bir deseler kendileri de rahatlayacak ama yapmazlar.. Sahada kırmızı kart görene kadar debelenmeleri bu yüzden..

Bu çocuklar meraklısı olduğundan kırmızı kart görmüyor.. Hakemi bilerek kışkırtıyorlar ki kartı görüp. sahadan kaçsınlar..
***
Futbolculardan Servet kardeşimizin kendini türküye, uzun havaya vurması bu yüzdendir.. Fener maçları yüzünden adı “Türkü Baba”ya çıktı..

Tesadüf değil bu..

Dün bir arkadaşım Florya’dan telefonla aradı..

Servet mağlubiyetin ağır etkisiyle öyle yanık uzun havalar söylüyormuş ki telefonla arayan arkadaşım “Dinleyenin yüreği dayanmaz.. Bu nasıl bir acıdır hey Allahım!” diye tarif ediyor..

Sayın Başkan..

Bakın, bunlar için “gururlu çocuklardır..” demiştim, lütfen bana inanın..

Sizinkilerin “Saracoğlu’nda onları ille de güzeleştireceğiz..” merakınız yüzünden bunların biri ikisi kendine kıyarsa mesul olursunuz..

Adını vermeyeceğim bir futbolcu arkadaş çevresindekilere durmadan “Tarım ilacı nerede satılıyor? Şişesi kaçaymış?” sorular soruyormuş.. Durumun vahametini anlayın diye şey ettim..

SİZE YAKIŞMAZ..

Ayrıca Galatasaray’ın genç kaptanı Arda Bey için “Gelsin Fenerli olsun, cebine para koyalım..” diye haber gönderiyorsunuz..

Sonra da çocuğun ruh halini berbat ediyorsunuz..

Bu arada sizin takımdan Bilika Bey ile Kazım Kazım Bey’i de çok ayıpladım..

Galatasaray kaptanının ense köküne herkesin gözü önünde şaplak vurmamalıydılar..

Yarın Arda Bey ola ki sizin takıma geldiğinde taşıdığı “eziklik virüsünü” de beraberinde getirecek.. Sizin futbolculara da bulaştıracak..

Bulaştırmasa bile bu ezik haliyle onun etinden, gücünden, derisinden nasıl sebepleneceksiniz?

Hem çok mu önemli Galatasaray’ı her sene yenmek? Temsil Konya’ya, Antep’e, Manisa’ya sahanızda yeniliyorsunuz, mesele çıkmıyor..

İş Galatasaray’a gelince Toros Canavarı kesiliyorsunuz..

Çok ayıplıyorum.. Fener’e bu yakışmaz..

Onlar da bir kere yensin sizi.. Çok heves ediyorlar.. Ne var yani yenilseniz? Bir yeriniz mi şişecek?
***
Gerçi çevremde ne kadar Galatasaraylı varsa hepsine aynı şeyi söyledim..

“Kadıköy’e gitmeyin.. Gitmeyin ki sevinçleri kursaklarında kalsın..” dedim.. Ne olur ki? En fazla hükmen mağlup olursunuz..

Böylece gol göremedikleri için keyifleri kaçar..

Laf da anlamıyorlar.. İlle de top oynayacaklar.. O zaman futbol şart mı bari “yakan top” oynayın..

Verdiğim akıllara kulak asan çıkmadı..

Bir keresinde “Güreş teklif edin..” bile dedim.. Servet ile Alex güreşsin mesela, Galatasaray’ın da bir şansı olsun..

Bu da kafalarına girmedi..

Sayın Başkan, sayın yöneticiler..

Çevremdekilerin çoğu böyle düşünüyor ama dilendirmeye yüzleri tutmuyor.. Araya girmem bu sebeptendir..

Sizlerden ricam Kadıköy’de yapılacak ilk maçta bir kereliğine bunlara yenilin.. Onların da karıları, çocukları, yakınları sevinsin..

Çok mu zor bunu yapmak?

Unutmayın.. Bu dünyada yaptığınız iyilikler yarın öbür tarafa sizlerle birlikte gidecektir..

“Ne verirsen elinle.. O da gelir seninle..”

27 Ekim 2009 Salı

Aşılamalı mı? Aşılamamalı mı?

Bir domuz gribidir kaptırmış gidiyor ortalık. Şu kopan kıyamet, hiç bir şeye yaramayacaksa bile, insanların temizlik hassasiyetini arttıracaktır bir süre. En azından bu açıdan müsterih olmak gerek... Çünkü her fırsatta "Temizlik imandan gelir" lafını zikreden bir toplumda, yiyecek içecekten sosyal yaşamın çeşitli ortak kullanım alanlarına kadar sudan sabundan bu kadar uzak olunmasının izah edilecek bir yanı yok. Gönülden seve seve olmasa bile, can korkusuyla başka türlü seve seve taharet.

Bizim memlekette bir işin yapılmayacağı varsa, bürokratlardan müteşekkil komisyona havale edilmesine karar kılınır. Bu arkadaşlar arasında yaratılması beklenen "Ortak akıl" denen şey bir türlü olgunlaşıp da aklı selime gelemeyeceğinden ve bir süre sonra sandalyenin bacağını kapan karşı parti cengaverine girişeceği için "Biz bunları bir odaya kapatalım. Ne olacaksa orada olsun" denir. Oradan da düzgün karar veya icraat çıkmaz; komisyona kız giren tasarı dul çıkar, yürür, gider.

Bu konuda çok farklı olmadı. İktidardı, muhalefetti derken bir sürü akademisyen çıktı, farklı farklı şeyler söyledi. Birisi "Aşı olmak lazım, çok mühim" dedi, diğeri "Önemli değil efendim, standart tedaviler yeterlidir" dedi. Tabii bu insanlara soru soranlar "Yalancıyı s.keyim mi?" diyemedikleri için konu ortada kaldı; milletin aklı da ezogelin çorbasına döndü.

Bilhassa ebeveynler "Çocuğumuz aşı olsa mı, olmasa mı?" kararsızlığındalar. Doktorlar bile kendi aralarında mevzu çıkardıktan sonra, bu kararsızlık normal olduğu gibi, sıradan vatandaşın gidip de anne babalara ve iğne olacak çocuklara "Yaptır" ya da "Yaptırma" deme lüksü yok.


Her şey bir yana, şu aşağıdaki dört katı kural tüm çıplaklığını gözümüze gözümüze sokarken, ebeveyn olmak zor iş arkadaş.

Kaide 1 : Siyasiler "vekili" olarak gittiği milleti oluşturan insanlara dair bir şey düşünmezler.

Kaide 2 : Bürokrasi, Kaide 1'in istisnalarını yavaşlatmak için elinden geleni yapar.

Kaide 3 : Kaide 1 ve 2'nin istisnaları başarılı olduğu takdirde, milletimizin bilgi edinmeden uzman kesilme huyu ve "Tevekkül" ile"Tembellik" kavramlarını karıştırarak, götünü devirip yatma alışkanlığı devreye girer.

Kaide 4 : Bütün bunlardan sonra; ölen ölür, kalan sağlar Kaide 3'ün istisnalarına aittir.

Hepiniz Orospu Çocuğusunuz

Başlıktaki cümleyle başlayıp "...Ama Kerem Gönlüm, haşa beyefendi bir insan. Öyle saygıdeğer bir şahıs ki kaşla göz arasında, talimatlara aykırı olarak, cezasını indiriyoruz. Siz de aval aval bakarsınız ancak öyle" diye devam eden bir açıklama yapmış Basketbol Federasyonu Disiplin Kurulu.

Yalan borcumuz mu var? Yapmışlar işte. Detayları da burada yazıyor. Küfür yok mu? Size öyle geliyor. Bundan ağır küfür mü olur? Ayrıntıda gizli...

Aslında kapalı kapılar ardında ayar çekilen, gizli saklı bir durum yok; aksine bağıra bağıra gelen bir süreçti yaşanan. Türkiye'de her alanda sık sık karşımıza çıkan "iltimas sever bürokrasi" ve "Yarın, bir gün işimiz düşer, üzmeyelim" mantığı burada da harekete geçmiş; bir (rakamla "1") oyuncuyu 2010 Şampiyonası'nda oynatmak için sportmenlik kavramının üzerini çizmiş.

Şimdi Fenerbahçe ne yapacak? Dopingle elinden alınan şampiyonluğu "Bu da bizden olsun" diyerek teslim mi edecek, yoksa Fenerbahçe olduğunu hatırlayıp, bu kaypaklığı yapanlara şamar mı patlatacak? Adı konamaz bir büyüklükten bahsetmek kolay. Onun gereğini yapmak zor. Fenerbahçe Hocası bile "Kerem'e ihtiyacım var" diyerek dopingli bir oyuncuya sahip çıkıyorsa, diyecek fazla bir şey kalmıyor sanki.

Bugün ikinci kez "Zeki, çevik ve ahlaklı" falan, yerseniz.

Taraftara Saygılı Takım

Takım var; maç biter, döner götünü taraftarına, soyunma odasına gider.

Takım var; galibiyeti taraftarıyla kutlayamadığı için sahanın ortasında oturma eylemi yapar.

İkincisi yukarıdaki resimdekiler, yani geçtiğimiz hafta oynadıkları Celtic maçından sonraki Hamburg takımı.

Birincisi muhtelif. Türkiye'ye sık sık rastlamak mümkün. Biz, kendi sahamızda çok rastladık, oradan biliyoruz.

1973'de Sarı Melekler

Sene 1973.

Fenerbahçe Kız Voleybol Takımı.

Antrenör rahmetli Deniz Esinduy.

Oyuncular; Sema, Tomris, Perran, Gülfer, Aynur ve Feyza...

Kahraman Türk (!) Gökdeniz

Rubin Kazan, deplasmanda Barcelona'yı yeniyor. Galibiyet golünü Gökdeniz Karadeniz atıyor. Takım, Rusya lideri Dimitri Medvedev tarafından tebrik ediliyor. Bu esnada sıra Gökdeniz'e gelince "O kahraman Türk sen misin?" diyor. Bu da yaldır yaldır gazetelere yansıyor.

Acaba Gökdeniz ne cevap verdi?

a. Benim hünkarım.
b. Karamurat benim.
c. Ben Bahisçi Gökdenizim.

Bu adam dört sene önce bahis yüzünden ceza almış. "Yaptı bir hata" diyerek adeta geçiştirilmiş. Şimdi de kahraman olmuş. Vay anasını... Zeki, çevik, ahlaklı he mi?

Sokak Festivali

Almaty'de, bir tiyatronun sokak festivalinden sahneler. Diğerlerini bilmem ama bizim memlekette olsa şu cupidlerin durumu fenaydı, onu bilir, onu söylerim.






26 Ekim 2009 Pazartesi

Plaj Nedir?

Bu aşağıdakine hak veren kafayla tatilde vs. hiç bir şey olmaz bizden herhalde ama katılmaktan kendimi alamıyorum Philip Lopate abimize. Demiş ki;

"The prospect of a long day at the beach makes me panic. There is no harder work I can think of than taking myself off to somewhere pleasant, where I am forced to stay for hours and 'have fun'."

Buna ilaveten, benim plajdan anladığım, gece karanlığı, çok hafif esen meltem, rakı ve sevgilidir arkadaş. Başka da bir şey değil.

Yazık Oldu Rijkaard Efendi'ye

Kadıköy'den Rijkaard da geçti; ya da diğer bir deyişle, Kadıköy'de Rijkaard'a da geçti.

Gelenek değişmeyince, maruz kalanın halleri de değişmiyor. Uzaklıktan mütevellit ekran başında geçirince derbi öncesini, bir sürü şey izledik tabii. En göze çarpanı da şu iki çeşit beyanat oldu.

Oynayan Galatasaraylı Futbolcu Beyanatı:
Hiç heyecan yapmıyoruz. Biz bunlara alışığız.

Emekli Galatasaraylı Futbolcu Beyanatı:
Atmosfer bambaşka oluyor. Mesela hiç unutmuyorum, bir maçtan önce X kusuyordu heyecandan.

"Hangisi doğru?" diye sormaya gerek var mı?

Neyse... Günün mana ve ehemmiyetine uyan bir şarkı gelsin madem.

Her şey gönlünce olmaz demiştik sana.
Fener'den kaçılmaz görüyorsun.