Galata'da Rıhtımda

Bekleyeceğim...

Günlerdir bu şarkıyı dinliyorum.

Daha albüm elime geçer geçmez, içerisinde bir İstanbul semtinin adı geçtiğinden midir bilmem, diğerlerini atlayıp bunu dinledim. Hepsi mükemmel ama "İnsan bekliyor, bekliyor işte" kısmında "Hınk" dedim kaldım.

Kitaplarda ya da filmlerde, geçmiş eserlere yapılan atıflarda aşırı heyecanlanırım. Bunda da öyle oldu.

Aylarca kışlada yalnızken dinlediğim Balans ve Manevra'da geçiyordu.
"Öyle küçük, güzel şeyler gösteriyor ki bazen, ipucu zannediyorum. İşte insan bazen bekliyor, bekliyor işte."

Gerçi karşılığında gelen bilgece (!) tavıra, üsturuplu bir "Hadi oradan" çekiyordum.
"Hayat, herkesin anladığı kadar; doğrusu da yok. olması gereken olur. Yiyeceksin, içeceksin kendine 'ohh afiyet olsun' diyeceksin. Hepimize afiyet olsun." diyordu. Pek sevmem Carpe Diem'i...

Gözyaşlarım kurmuştu hem de hiç ağlamadan
Karşılıklı unutmuştuk hem de hiç unutmadan
Hep seni hatırlatır her cama çarptığında
Sırılsıklamdık yağmurda
Galata’da ruhtımda
‘Ne yazık’ demiştin ‘ sevgi yok hiç gözlerinde ‘
Yıldızların altında
‘Boşver’ demiştin ‘konuşma’
Galata’da rıhtımda
Yağmur yağdı bütün gece
Damlalar penceremde
Birşey olacağı yok ama insan bekliyor
Bekliyor işte…